Αναρτήσεις
2 έτη πριν
Γεώργιος Κουντουριώτης: http://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/9113
2 έτη πριν
Πετρόμπεης Μαυρομίχαλης: http://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/9115
2 έτη πριν
Οργανισμός της Πελοποννησιακής Γερουσίας: https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/f3c70a23-7696-49db-9148-f24dce6a27c8/syn04b.pdf
2 έτη πριν
Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος: https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/f3c70a23-7696-49db-9148-f24dce6a27c8/syn06.pdf
2 έτη πριν
Η Α΄ και Β΄ Εθνοσυνέλευση: http://www.ime.gr/chronos/12/gr/1821_1833/politiki/06.html
2 έτη πριν
Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος: https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/f3c70a23-7696-49db-9148-f24dce6a27c8/syn09.pdf
2 έτη πριν
Η Γ΄ και Δ΄ Εθνοσυνέλευση: http://www.ime.gr/chronos/12/gr/1821_1833/politiki/09.html
2 έτη πριν
Η διακήρυξη της Α' Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου (απόσπασμα)
Απόγονοι του σοφού και φιλανθρώπου Έθνους των Ελλήνων, σύγχρονοι των νυν πεφωτισμένων και ευνομουμένων λαών της Ευρώπης και θεαταί των καλών, τα οποία ούτοι υπό την αδιάρρηκτον των νόμων αιγίδα απολαμβάνουσιν, ήτο αδύνατον πλέον να υποφέρωμεν μέχρις αναλγησίας και ευηθείας την σκληράν του Οθωμανικού Κράτους μάστιγα, ήτις ήδη τέσσαρας περίπου αιώνας επά-ταξε τας κεφαλάς ημών και αντί του λόγου την θέλησιν ως νόμον γνωρίσουσα, διώκει και διέταττε τα πάντα δεσποτικώς και αυτογνωμόνως. Μετά μακράν δουλείαν ηναγκάσθημεν τέλος πάντων να λάβωμεν τα όπλα εις χείρας και να εκδικήσωμεν εαυτούς και την πατρίδα ημών από μίαν τοιαύτην φρικτήν και ως προς την αρχήν αυτής άδικον[...] τυραννίαν [...].
Εν Επιδαύρω την 15ην Ιανουαρίου 1822, έτος A' της Ανεξαρτησίας.
Πηγή: Δ. Κόκκινος, Η Ελληνική Επανάστασις,
Μέλισσα, Αθήνα 1959-1960, τόμ. 2, σ. 383-384.
Απόγονοι του σοφού και φιλανθρώπου Έθνους των Ελλήνων, σύγχρονοι των νυν πεφωτισμένων και ευνομουμένων λαών της Ευρώπης και θεαταί των καλών, τα οποία ούτοι υπό την αδιάρρηκτον των νόμων αιγίδα απολαμβάνουσιν, ήτο αδύνατον πλέον να υποφέρωμεν μέχρις αναλγησίας και ευηθείας την σκληράν του Οθωμανικού Κράτους μάστιγα, ήτις ήδη τέσσαρας περίπου αιώνας επά-ταξε τας κεφαλάς ημών και αντί του λόγου την θέλησιν ως νόμον γνωρίσουσα, διώκει και διέταττε τα πάντα δεσποτικώς και αυτογνωμόνως. Μετά μακράν δουλείαν ηναγκάσθημεν τέλος πάντων να λάβωμεν τα όπλα εις χείρας και να εκδικήσωμεν εαυτούς και την πατρίδα ημών από μίαν τοιαύτην φρικτήν και ως προς την αρχήν αυτής άδικον[...] τυραννίαν [...].
Εν Επιδαύρω την 15ην Ιανουαρίου 1822, έτος A' της Ανεξαρτησίας.
Πηγή: Δ. Κόκκινος, Η Ελληνική Επανάστασις,
Μέλισσα, Αθήνα 1959-1960, τόμ. 2, σ. 383-384.
2 έτη πριν
Ο σύγχρονος συνταγματολόγος Ν. Αλιβιζάτος για τα συντάγματα του Αγώνα
Κάνοντας την αποτίμηση της συνταγματικής ιστορίας του εθνικο-απελευθερωτικού Αγώνα, θα μπορούσε κανείς να συναγάγει τα ακόλουθα συμπεράσματα για την κατάρτιση, το περιεχόμενο και την εφαρμογή των πρώτων ελληνικών Συνταγμάτων:
Εν πρώτοις, ότι τα Συντάγματα του Αγώνα καταρτίστηκαν με δημοκρατικό τρόπο. [...]
Δεύτερον, την ξένη επιρροή, που επέδρασε διττά στο περιεχόμενο των επαναστατικών Συνταγμάτων. Επέδρασε κατ' αρχήν άμεσα, στο βαθμό που το πρότυπο του δυτικού συγκεντρωτικού κράτους αποτέλεσε σταθερό σημείο αναφοράς για το συντακτικό νομοθέτη της επαναστατικής περιόδου, ο οποίος -σε αρκετές περιπτώσεις- δεν δίστασε να μεταφυτεύσει -όχι πάντοτε με την αναγκαία προσπάθεια προσαρμογής στις τοπικές συνθήκες- συγκεκριμένες συνταγματικές ρυθμίσεις δυτικών χωρών, στην Ελλάδα του 1821. [...] Επέδρασε, όμως, και έμμεσα καθώς, στην επιδίωξή τους να συγκινήσουν μια ήδη ευαισθητοποιημένη ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, οι Εθνοσυνελεύσεις του Αγώνα δεν δίστασαν να πλειοδοτήσουν σε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διακηρύξεις, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μην προκαλέσουν τα συντηρητικά ένστικτα των κυβερνώντων. [...]
Τρίτον, το δημοκρατικό χαρακτήρα των επαναστατικών Συνταγμάτων, αφού όλα αναγνώριζαν ως πηγή των εξουσιών το «έθνος», δηλαδή το λαό [...].
Τέταρτον, το φιλελεύθερο χαρακτήρα των επαναστατικών Συνταγμάτων, όπως αυτός προκύπτει από την κατοχύρωση των βασικών ατομικών ελευθεριών. [...]
Ο έντονα πολυαρχικός χαρακτήρας των επαναστατικών Συνταγμάτων, με την συνακόλουθα εξασθενημένη θέση της εκτελεστικής εξουσίας ήταν το πέμπτο χαρακτηριστικό τους, το οποίο οδήγησε αρκετές φορές σε θεσμική παραλυσία. [... ]
Τέλος, η μη εφαρμογή των επαναστατικών Συνταγμάτων, ήταν η έκτη σταθερά της πρώτης ελληνικής συνταγματικής εμπειρίας.
Ν.Κ. Αλιβιζάτος, «Τα Συντάγματα του Αγώνα, 1821-1828»,
Ιστορία του νέου ελληνισμού, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2003, τόμ. 3, σ. 180-182.
Κάνοντας την αποτίμηση της συνταγματικής ιστορίας του εθνικο-απελευθερωτικού Αγώνα, θα μπορούσε κανείς να συναγάγει τα ακόλουθα συμπεράσματα για την κατάρτιση, το περιεχόμενο και την εφαρμογή των πρώτων ελληνικών Συνταγμάτων:
Εν πρώτοις, ότι τα Συντάγματα του Αγώνα καταρτίστηκαν με δημοκρατικό τρόπο. [...]
Δεύτερον, την ξένη επιρροή, που επέδρασε διττά στο περιεχόμενο των επαναστατικών Συνταγμάτων. Επέδρασε κατ' αρχήν άμεσα, στο βαθμό που το πρότυπο του δυτικού συγκεντρωτικού κράτους αποτέλεσε σταθερό σημείο αναφοράς για το συντακτικό νομοθέτη της επαναστατικής περιόδου, ο οποίος -σε αρκετές περιπτώσεις- δεν δίστασε να μεταφυτεύσει -όχι πάντοτε με την αναγκαία προσπάθεια προσαρμογής στις τοπικές συνθήκες- συγκεκριμένες συνταγματικές ρυθμίσεις δυτικών χωρών, στην Ελλάδα του 1821. [...] Επέδρασε, όμως, και έμμεσα καθώς, στην επιδίωξή τους να συγκινήσουν μια ήδη ευαισθητοποιημένη ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, οι Εθνοσυνελεύσεις του Αγώνα δεν δίστασαν να πλειοδοτήσουν σε φιλελεύθερες και δημοκρατικές διακηρύξεις, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μην προκαλέσουν τα συντηρητικά ένστικτα των κυβερνώντων. [...]
Τρίτον, το δημοκρατικό χαρακτήρα των επαναστατικών Συνταγμάτων, αφού όλα αναγνώριζαν ως πηγή των εξουσιών το «έθνος», δηλαδή το λαό [...].
Τέταρτον, το φιλελεύθερο χαρακτήρα των επαναστατικών Συνταγμάτων, όπως αυτός προκύπτει από την κατοχύρωση των βασικών ατομικών ελευθεριών. [...]
Ο έντονα πολυαρχικός χαρακτήρας των επαναστατικών Συνταγμάτων, με την συνακόλουθα εξασθενημένη θέση της εκτελεστικής εξουσίας ήταν το πέμπτο χαρακτηριστικό τους, το οποίο οδήγησε αρκετές φορές σε θεσμική παραλυσία. [... ]
Τέλος, η μη εφαρμογή των επαναστατικών Συνταγμάτων, ήταν η έκτη σταθερά της πρώτης ελληνικής συνταγματικής εμπειρίας.
Ν.Κ. Αλιβιζάτος, «Τα Συντάγματα του Αγώνα, 1821-1828»,
Ιστορία του νέου ελληνισμού, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2003, τόμ. 3, σ. 180-182.
4 έτη πριν
Η εισαγωγή του νέου ημερολογίου
Η επανάσταση του 1922 αντιμετώπισε με αποφασιστικότητα το πρόβλημα του Ημερολογίου. Από τις αρχές του 1923 αποφασίστηκε η εγκατάλειψη του Ιουλιανού (παλαιού) ημερολογίου που υπολειπόταν κατά 13 ημέρες από το Γρηγοριανό - δυτικό. [...] Η μεταρρύθμιση που πραγματοποιήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1923 -δηλαδή την 1η Μαρτίου με το νέο ημερολόγιο- δεν κάλυπτε και τον εκκλησιαστικό τομέα. Με σύμφωνη γνώμη του Οικουμενικού Πατριαρχείου [...] το πολιτικό και το εκκλησιαστικό ημερολόγιο ταυτίστηκαν στις 10/23 Μαρτίου 1924. [...] Οι αμετάπειστοι οπαδοί του Ιουλιανού ημερολογίου σχημάτισαν την ανεξάρτητη θρησκευτική κίνηση των Παλαιοημερολογιτών.
Αθ. Βερέμης, «Η εισαγωγή του Νέου Ημερολογίου», Ιστορία του ελληνικού έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμ. ΙΕ', σ. 259-260.
Η επανάσταση του 1922 αντιμετώπισε με αποφασιστικότητα το πρόβλημα του Ημερολογίου. Από τις αρχές του 1923 αποφασίστηκε η εγκατάλειψη του Ιουλιανού (παλαιού) ημερολογίου που υπολειπόταν κατά 13 ημέρες από το Γρηγοριανό - δυτικό. [...] Η μεταρρύθμιση που πραγματοποιήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1923 -δηλαδή την 1η Μαρτίου με το νέο ημερολόγιο- δεν κάλυπτε και τον εκκλησιαστικό τομέα. Με σύμφωνη γνώμη του Οικουμενικού Πατριαρχείου [...] το πολιτικό και το εκκλησιαστικό ημερολόγιο ταυτίστηκαν στις 10/23 Μαρτίου 1924. [...] Οι αμετάπειστοι οπαδοί του Ιουλιανού ημερολογίου σχημάτισαν την ανεξάρτητη θρησκευτική κίνηση των Παλαιοημερολογιτών.
Αθ. Βερέμης, «Η εισαγωγή του Νέου Ημερολογίου», Ιστορία του ελληνικού έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμ. ΙΕ', σ. 259-260.