Ο πίνακας Έναστρη Νύχτα (The Starry Night) του Van Gogh είναι ένας από τους πιο διάσημους πίνακες μοντέρνας τέχνης και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της Δυτικής Ζωγραφικής. Απεικονίζει τη θέα από το δυτικό παράθυρο του δωματίου του στον άσυλο Σεν Ρεμί ντε Προβάνς, μόλις πριν την ανατολή του ηλίου και εκτίθεται στην μόνιμη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στην Νέα Υόρκη.

Μια από τις πιο διάσημες αρχιτέκτονες της εποχής μας, η Ιρακινο-Βρετανίδα Ζάχα Χαντίτ, έγινε διάσημη για τα αξιομνημόνευτα έργα της ανά τον κόσμο, 10 από τα οποία φαίνονται στο σχετικό βίντεο.
‘Έγινε γνωστή για την φουτουριστική αρχιτεκτονική της που χαρακτηρίζεται από καμπυλωτές προσόψεις, οξείες γωνίες και βαριά υλικά όπως τσιμέντο και ατσάλι. Τα κτήρια που σχεδίασε καταφέρνουν με επιτυχία να εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες με τον τρόπο που η Χαντίτ μεταμορφώνει «σκληρά» υλικά, όπως το τσιμέντο σε ανάλαφρες αλλά ταυτόχρονα στιβαρές κατασκευές.
Γνωστή ως η αρχιτέκτονας που συνεχώς επεκτείνει τα όρια της αρχιτεκτονικής και του αστικού σχεδιασμού, τα κτήριά της, ενισχύουν τα υπάρχοντα αστικά τοπία με καινοτόμες δομές και το τελικό αποτέλεσμα ολοκληρώνεται από την εξωτερική δομή, το εσωτερικό του κτηρίου και την επίπλωσή του.
Τις δύο τελευταίες δεκαετίες κέρδισε πολλά βραβεία αρχιτεκτονικής για έργα της που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο. Παράλληλα μετέδιδε τις γνώσεις της ασκώντας το λειτούργημα του καθηγητή σε γνωστά Πανεπιστήμια.

ΝΙΚΟΣ ΓΚΕΓΚΑΣ Α1



Ο Οδυσσέας Ελύτης (Ηράκλειο Κρήτης 2 Νοεμβρίου 1911 -Αθήνα 18 Μαρτίου 1996), (πραγματικό ονοματεπώνυμο Οδυσσέας Αλεπουδέλλης ), ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του ’30. Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ. Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι τα Άξιον Εστί, Ήλιος ο πρώτος, Προσανατολισμοί κ.α. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του θεωρείται δικαίως το «Μονόγραμμα», το οποίο αναδεικνύει άμεσα την ερωτική ποίηση .
Μονόγραμμα είναι ένα γράμμα ή ο συνδυασμός δύο ή περισσότερων γραμμάτων, συνήθως τα αρχικά ονόματος, για τη δημιουργία μιας σφραγίδας. Μπορούμε οπότε να σκεφτούμε το μονόγραμμα ως τα αρχικά του ονόματος της αγαπημένης του ποιητή ή το συνδυασμό των αρχικών γραμμάτων από τα ονόματά τους, σε μια σφραγίδα που φτιάχνει ο έρωτας, φέρνοντας του δύο αγαπημένους για πάντα μαζί. Ο Ελύτης δημιουργεί εδώ μια σύγχρονη ερωτική τραγωδία. Δύο ερωτευμένοι αντιμετωπίζουν μια σφοδρή εναντίωση στον έρωτά τους από τους άλλους ανθρώπους, σε σημείο που η κοπέλα, μη αντέχοντας προφανώς την κατακραυγή, αυτοκτονεί. Ο τρόπος που πεθαίνει η κοπέλα υπονοείται στο ποίημα με την κειμενική αναφορά στην Οφηλία, ενισχύοντας έτσι τη σύνδεση του ποιήματος με τις ερωτικές τραγωδίες, όπου το πρωταγωνιστικό ζευγάρι καλείται ν’ αντιμετωπίσει τις έντονες αντιρρήσεις του κοινωνικού του περίγυρου.
Ο ποιητής αφήνει ασαφή τα περισσότερα στοιχεία του μύθου, όπως για παράδειγμα το λόγο για τον οποίο ο έρωτάς τους δε γίνεται αποδεκτός, ώστε το ποίημα να είναι ελεύθερο σε ερμηνεία για τον καθένα ξεχωριστά. Εκείνο, άλλωστε, που κυρίως ενδιαφέρει τον ποιητή είναι η απόδοση της αγάπης, είναι ο θρήνος για την ιδανική αγάπη, για το μοναδικό αυτό έρωτα που όμοιός του δεν έχει βιωθεί ποτέ πριν. Το στοιχείο πλοκής λοιπόν του ποιήματος που φέρνει την εξιδανίκευση του ερωτικού συναισθήματος, είναι ο χαμός της αγαπημένης. Με το ποιητικό υποκείμενο να περνά στο θρήνο του από την άρνηση, όπου εμφανίζεται να βιώνει ως ιδανικό παρόν τη συνύπαρξη με την αγαπημένη, μέχρι την τελική συνειδητοποίηση της μεγάλης απώλειας. Ο πρόωρος θάνατος της αγαπημένης, λοιπόν, τερματίζει τον έρωτα αυτό που ξεπερνά τ’ ανθρώπινα μέτρα, προσδίδοντάς του όμως συνάμα τον αναγκαίο εξαγνισμό και διασώζοντάς τον από την αναπόφευκτη φθορά του χρόνου.
Το ποίημα, αν και είναι επί της ουσίας ένας θρηνητικός μονόλογος, και θα το χαρακτηρίζαμε κυρίως δραματικό , καθώς ο ποιητής απευθύνει όλα του τα λόγια προς την αγαπημένη γυναίκα. Έτσι με τη χρήση του β΄ προσώπου, αλλά και με τη φράση «μ’ ακούς» το ποίημα λαμβάνει το χαρακτήρα μιας ερωτικής εξομολόγησης, έστω κι αν δεν υπάρχει πια η δυνατότητα να λάβει απόκριση .

Το βίντεο συνδέει την παραδοσιακή και την μοντέρνα μουσική με έναν πολύ ενδιαφέρον τρόπο

Aθηνά Σούμπαση Α4


Félix Rubén García Sarmiento, γνωστό ως Ρουμπέν Νταρίο (1867-1916) ήταν ένα Ποιητής, δημοσιογράφος και διπλωμάτης της Νικαράγουας y ανώτατος εκπρόσωπος του λογοτεχνικού μοντερνισμού στην ισπανική γλώσσα.

Ονομάζεται το "Πρίγκιπας των Καστιλιανών γραμμάτων", είχε μια ποιητική κατάρτιση της οποίας η επιρροή βασίστηκε στη γαλλική ποίηση.

Πρώτα απ 'όλα, οι ρομαντικοί, και ειδικά ως Victor Hugo. Αργότερα, επηρεάστηκε από τους Parnassians: Théophile Gautier, Leconte de Lisle, Catulle Mendès και José María de Heredia.

Αυτό που καταλήγει να ορίζει την αισθητική του είναι ο θαυμασμός του για τους συμβολιστές, μεταξύ αυτών, πάνω από οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα, τον Paul Verlaine.

Σχετικά με τον ανθρωπιστικό σχηματισμό, ο Darío ήταν πρόωρος αναγνώστης και συγγραφέας. Στα νεανικά του ποιήματα, που δημοσιεύθηκε σε τοπική εφημερίδα, ήταν ανεξάρτητος και προοδευτικός, υπερασπιζόμενος την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία.

Σε ηλικία 14 ετών, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του δραστηριότητα σε διάφορα μέσα της Νικαράγουας.

Σε ηλικία 15 ετών, ο Ρουμπέν Νταρίο ταξιδεύει στο Ελ Σαλβαδόρ, όπου καλωσορίζεται υπό την προστασία του Προέδρου Ραφαέλ Ζαλντιβάρ, ​​κατόπιν αιτήματος του ποιητή της Γουατεμάλας, Joaquín Méndez Bonet, γραμματέα του.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Νταρίο συνάντησε τον ποιητή του Σαλβαδόρ Φρανσίσκο Γαβίδια, έναν μεγάλο γνώστη της γαλλικής ποίησης, υπό την αιγίδα του οποίου προσπάθησε για πρώτη φορά να προσαρμόσει τον γαλλικό Αλεξανδρινό στίχο στο καστιλιάνικο μέτρο, ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα τόσο του έργου της Νικαράγουας όσο και του ποίηση νεωτεριστής.

Αφού επέστρεψε στην πατρίδα του το 1883, ο Rubén συνεργάστηκε σε αρκετές εφημερίδες της Managua και το 1886, σε ηλικία 19 ετών, μετακόμισε στη Χιλή όπου εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος και συνέβαλε σε εφημερίδες και περιοδικά.

Σε αυτή τη χώρα συναντά Pedro Balmaceda Toro, συγγραφέας και γιος του προέδρου της Χιλής, που τον εισάγει στους κύριους λογοτεχνικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς κύκλους της χώρας και τον βοηθά να δημοσιεύσει το πρώτο του βιβλίο ποιημάτων "Abrojos" (1887) και τον ενθάρρυνε να εμφανιστεί σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Στη Χιλή, ο Ντάρι επεκτείνει τη λογοτεχνική του γνώση με αναγνώσεις που επηρεάζουν την ποιητική του καριέρα, όπως οι Ισπανικοί ρομαντικοί και οι Γάλλοι ποιητές του XNUMXου αιώνα.

Είναι το 1888 όταν δημοσίευσε στο Valparaíso το συλλογή ποιημάτων "Azul", θεωρείται η αφετηρία του μοντερνισμού.

Χάρη στη φήμη που απέκτησε για αυτό το βιβλίο, ο Darío κατάφερε να τοποθετηθεί ως ανταποκριτής για το "La Nación" στο Μπουένος Άιρες.

Το 1892 έφυγε για Ευρώπη, και στη Μαδρίτη, ως μέλος της διπλωματικής αντιπροσωπείας της Νικαράγουας στα αναμνηστικά γεγονότα του Discovery of America, συνάντησε πολλές προσωπικότητες από την ισπανική λογοτεχνία και πολιτική.

Μεταξύ 1893 και 1896 έζησε στο Μπουένος Άιρες, και εκεί δημοσίευσε δύο κρίσιμα βιβλία στο έργο του: "Η σπάνια" και "Προσεβής πεζογραφία και άλλα ποιήματα", που αντιπροσώπευε την οριστική αφιέρωση του λογοτεχνικού μοντερνισμού στα ισπανικά.

Η εφημερίδα La Nación έστειλε τον Rubén Darío ως ανταποκριτή στην Ισπανία το 1896, και τα χρονικά του συντάχθηκαν στο βιβλίο του «Σύγχρονη Ισπανία. Χρονικά και λογοτεχνικά πορτρέτα »(1901).

Το 1902, στο Παρίσι, συνάντησε τον Ισπανό ποιητή Antonio Machado, κηρύχθηκε θαυμαστής του έργου του.

Το 1903 είναι η χρονιά κατά την οποία εκδίδει το τρίτο από τα κύρια βιβλία του ποιητικού του έργου: "Τραγούδια της ζωής και της ελπίδας, οι κύκνοι και άλλα ποιήματα", επιμέλεια του Juan Ramón Jiménez.

Μεταξύ 1910 και 1913 έγραψε η αυτοβιογραφία του "Η ζωή του Ρούμπιν Ντάρι γραμμένο από τον εαυτό του" και το έργο "Ιστορία των βιβλίων μου", και τα δύο απαραίτητα για τη γνώση της λογοτεχνικής της εξέλιξης.

Το 1914 εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη και δημοσίευσε το τελευταίο σχετικό ποιητικό του έργο "Canto a la Argentina y otros poemas".

Ένα από τα πιο γνωστά του ποιήματα είναι η “Ιθάκη”, την οποία έγραψε το 1911.
Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από το ταξίδι επιστροφής του Οδυσσέα μετά τον Τρωικό Πόλεμο, όπως τον περιέγραψε ο Όμηρος στην Οδύσσεια. Το ποίημα μιλάει για την ιδέα ενός προορισμού που καθορίζει το ταξίδι της ζωής: «Πάντα στον νου σου να ‘χεις την Ιθάκη./ Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.» Συμβουλεύει τον αναγνώστη-ταξιδιώτη να είναι γεμάτος ελπίδα αλλά να μην απογοητευτεί αν στο τέλος του ταξιδιού συνειδητοποιήσει ότι η Ιθάκη δεν έχει να τους προσφέρει τόσα πολλά όσα περίμενε, καθώς η Ιθάκη του «έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι».

Ο ιμπρεσιονισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αν και αρχικά καλλιεργήθηκε στο χώρο της ζωγραφικής, επηρέασε τόσο τη λογοτεχνία όσο και τη μουσική. Ο όρος ιμπρεσιονισμός (Impressionism) πιθανόν προήλθε από το έργο του Κλωντ Μονέ Impression, Sunrise. Κύριο χαρακτηριστικό του ιμπρεσιονισμού στη ζωγραφική είναι τα ζωντανά χρώματα (κυρίως με χρήση των βασικών χρωμάτων), οι συνθέσεις σε εξωτερικούς χώρους, συχνά υπό ασυνήθιστες οπτικές γωνίες και η έμφαση στην αναπαράσταση του φωτός. Οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι θέλησαν να αποτυπώσουν την άμεση εντύπωση (impression) που προκαλεί ένα αντικείμενο ή μια καθημερινή εικόνα.

Όπερα, λέξη που στα ιταλικά σημαίνει έργο, είναι ένα είδος σκηνικής τέχνης όπου ένα θεατρικό κείμενο αποδίδεται από τους καλλιτέχνες τραγουδιστά, με συνοδεία ορχήστρας.
Μια από τις μεγαλύτερες καλλιτέχνιδες του είδους ειναι η πασίγνωστη Ελληνίδα Μαρία Κάλλας. Γεννημένη στην Νέα Υόρκη το 1923 , διέπρεψε την δεκαετία 1950-1960 στις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου από την Σκάλα του Μιλάνου έως και την Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης ερμηνεύοντας με μοναδικό τροπο τα μεγαλύτερα έργα διάσημων συνθετών όπου και άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της έως και σήμερα .

Στις αρχές του 20ού αιώνα ο όρος χρησιμοποιήθηκε κατά κύριο λόγο ως αναφορά σε έργα του κυβισμού και του φουτουρισμού, τα οποία προσπάθησαν να περιγράψουν την πραγματικότητα, όχι όμως μέσω της μίμησης ή της πιστής αναπαράστασης των εξωτερικών χαρακτηριστικών της, αλλά με έναν αντισυμβατικό και αφηρημένο τρόπο μέσω των αμετάβλητων εγγενών ιδιοτήτων της.

Ιστορικά, σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας αφηρημένης αντίληψης γύρω από το καλλιτεχνικό έργο, θεωρείται πως διαδραμάτισε η ανάπτυξη της φωτογραφίας, καθώς κατέστησε σε ένα βαθμό περιττή την πιστή αντιγραφή των αντικειμένων στις υπόλοιπες εικαστικές τέχνες.

Σύγχρονοι καλλιτέχνες, όπως ο Βασίλι Καντίνσκι υποστήριξαν πως σε αντίθεση με τη σύγχρονη επιστήμη, η οποία αποκαλύπτει τον υλικό κόσμο και τη δομή του, ο ρόλος της τέχνης θα έπρεπε να είναι η ανάδειξη του πνευματικού χαρακτήρα της. Ο Καντίνσκι θεωρείται ένας από τους πατέρες της αφηρημένης τέχνης, ενώ επηρέασε σημαντικά και το μεταγενέστερο κίνημα του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού κατά τη δεκαετία του 1950. Όμως η μουσική, ήδη απ'τη γέννησή της, είχε δείξει αυτό το δρόμο. Εκεί μπερδεύτηκε και ο μεγάλος Καντίνσκι προσπαθώντας να συνδυάσει τους ήχους με τα χρώματα, κάτι που μάλλον απέτυχε. Όμως έδωσε μια μεγάλη ιδέα. Η ζωγραφική είχε πλέον το προνόμιο να συμπεριφέρεται χωρίς να είναι υποχρεωμένη να εξηγεί. Η ζωγραφική μπόρεσε να καθίσει στον πολύ κόσμο, που αρχέγονα άκουγε μουσική, και να μην εξαρτάται από την εξουσία. Ακριβώς τόσο αφηρημένη όσο τα γράμματα και οι ήχοι και τόσα άλλα.

Ο Πάμπλο Ρουίθ ι Πικάσο, περισσότερο γνωστός ως Πάμπλο Πικάσο, (Οκτωβρίου 1881 - 8 Απριλίου 1973) ήταν Ισπανός ζωγράφος, χαράκτης, γλύπτης, ποιητής, σκηνογράφος και δραματουργός.Είναι ένας από τους κυριότερους Ισπανούς εκπροσώπους της τέχνης του 20ού αιώνα, συνιδρυτής μαζί με τον Ζωρζ Μπρακ του κυβισμού και με σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση και εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης. Υπήρξε υποστηρικτής του Κομμουνισμού, καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής του, από το 1944 ήταν ενταγμένος στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα[7][8] και ήταν αντιφρανκικός
σημαντικότερα έργα:
Γκερνίκα
οι δεσπινίδες της Αβιγιόν
Chicago Picasso
Three Musicians
Science and Charity
Garçon à la pipe
Massacre in Korea
Άννα Δέσποινα Δούζη