Μάθημα : ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΕΛΕΝΗ

[οι θεατές στο τέλος μιας αρχαίας παράστασης]
«Το κοινό σφύριζε (συρίττω), φώναζε (κλώζω), χτυπούσε τα πόδια (πτερνοκοπῶ) κι επίσης χτυπούσε δυνατά τα χέρια (κροτῶ), μπιζάριζε (αὖθις, αὖθις). Εν κατακλείδι, όπως λέει ο Πλάτωνας (Πολιτεία, 492 β): “Όταν μαζεύονται πολλοί στις συνελεύσεις του δήμου ή στα δικαστήρια ή στα θέατρα…άλλα από τα λεγόμενα ή τα πραττόμενα τα ψέγουν και άλλα τα επαινούν πάντοτε με τρόπο υπερβολικό, και φωνάζοντας και κάνοντας κρότο…”. Η επιδοκιμασία και η αποδοκιμασία του κοινού πρέπει να εκδηλωνόταν μερικές φορές στις κρίσιμες στιγμές αλλά κυρίως στο τέλος μιας τραγωδίας, μιας κωμωδίας, ενός σατυρικού δράματος. Αγνοούμε ωστόσο αν οι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούσαν στο έργο παρουσιάζονταν, ίσως κρατώντας και το προσωπείο του πιο σημαντικού από τους ρόλους που ερμήνευσαν, για να δεχτούν ένα προσωπικό χειροκρότημα. Οι θεατές θορυβούσαν και για να επηρεάσουν τους κριτές»

(Αlbini 2001: 209).