Μάθημα : Ε2 Τάξη Φιλαναγνωσία -Γνωρίζουμε τη συγγραφέα Λότη Πέτροβιτς -Ανδρουτσοπούλου

Στη γειτονιά του ήλιου, μια γειτονιά που θα μπορούσε να είναι σε οποιαδήποτε πόλη, ζουν δέκα μικρά παιδιά - πέντε αγόρια και πέντε κορίτσια. Όλα μαζί παίζουν, μαλώνουν, φιλιώνουν, συμπαραστέκονται το ένα στο άλλο και δε διστάζουν ν' αντιδράσουν ομαδικά, όταν κάτι τους φαίνεται άδικο. Μέσα απ' το παιχνίδι μαθαίνουν πράγματα καθημερινά, αλλά και έννοιες σημαντικότερες, όπως η αξία της φιλίας, η σημασία του περιβάλλοντος, οι καλές ανθρώπινες σχέσεις και η αληθινή αγάπη.

Απόσπασμα

Ο ήλιος και η γειτονιά του. Κανένας δεν το ξέρει σ’ όλη τη Γη: ο ήλιος έχει µια παράξενη κρυφή συνήθεια. Το πρωί σαν σηκωθεί και τ’ απογευµατάκι πριν να δύσει, σταµατά για µια στιγµή τη βόλτα του στον ουρανό και σκύβει για να ρίξει µια µατιά σε µια απόµερη γειτονιά. Είναι η γειτονιά του η αγαπηµένη! Όχι πως δεν αγαπάει και τις άλλες, δηλαδή… Όλες τις γειτονιές τις αγαπάει. Αλλά, να… Εκείνη η γειτονιά έχει στη µέση µια πλατεία. Και σε εκείνη την πλατεία οι άνθρωποι έχουν δώσει  το όνοµά του. «Πλατεία Ηλίου» γράφουν όλες οι ταµπέλες τριγύρω.

Και ο ήλιος πολύ καµαρώνει γι’ αυτό. Και γι’ αυτό την αγαπάει τόσο. Άλλο τίποτα ξεχωριστό δεν έχει η γειτονιά εκείνη. Είναι µια συνηθισµένη γειτονιά µε πολλά πολλά σπίτια και λίγα, πολύ λίγα δέντρα. Τα δέντρα είναι στην πλατεία και τριγύρω, κολλητά το ένα στ’ άλλο, είναι τα σπίτια – άλλα πιο ψηλά κι άλλα πιο χαµηλά. Άλλα έχουν µια µικρή αυλή, άλλα ένα µικρούλη κήπο, κι άλλα δεν έχουν ούτε αυλή ούτε κήπο.

Γι’ αυτό, τα παιδιά που ζουν εκεί µαζεύονται και παίζουν στην πλατεία µε τα λίγα δέντρα – στην Πλατεία Ηλίου, δηλαδή. Χώρο δεν έχουν, βέβαια, και πολύ. Γιατί η πλατεία δεν είναι µεγάλη. ΄Ισα ίσα που χωράει πέντε κούνιες και δέκα παγκάκια. Μα έτσι και φουντώσει το παιχνίδι, έτσι κι αντηχήσουν γέλια οι γύρω δρόµοι, η πλατεία θαρρείς µεγαλώνει. Τα δέντρα φαίνονται πολλά, τα σπίτια λίγα κι όλη η γειτονιά γίνεται τόπος παραµυθένιος.

 Τότε η ήλιος χαίρεται πολύ. Και καµαρώνει ακόµα περισσότερο που τα παιδιά τού οµορφαίνουν τόσο την πλατεία. ∆έκα είναι τα παιδιά που παίζουν στην πλατεία του ήλιου κάθε µέρα. Πέντε αγόρια και πέντε κορίτσια. Κι έτσι καθώς παίζουν πάντα όλα µαζί, έχουν γίνει φίλοι αχώριστοι. Τα πέντε αγόρια είναι ο Αντώνης, ο ∆ηµήτρης, ο Σωτήρης, ο Μιχάλης και ο Φώτης. Τα πέντε κορίτσια είναι η Ελένη, η Σοφία, η Μάρω, η Άννα και η Κατερίνα.

Ο ήλιος τα γνωρίζει πια καλά. Μαθαίνει πάντα όλα τους τα νέα. Ξέρει ακόµα, µια και µια, όλες τις µικρές τους ιστορίες, που είναι γραµµένες µέσα σε τούτο το βιβλίο. Και το ίδιο τα αγαπάει και τα δέκα. Ο ήλιος, όµως, σήµερα εννιά παιδιά µετράει: πέντε αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Ένα κορίτσι λείπει, η Άννα. Έµεινε στο σπίτι γιατί έχει, λέει, δουλειά. Μια δουλειά πολύ σπουδαία. Μια δουλειά πολύ σοβαρή. Πιο σοβαρή κι απ’ το παιχνίδι!