Μάθημα : Το Σχολείο ως Κοινότητα που Νοιάζεται: Ζούμε Μαζί και Στηρίζουμε ο Ένας τον Άλλον 💗

Το κείμενο που ακολουθεί αφορά τους τυχερούς που κάπως, κάπου, κάποτε στη ζωή τους γνώρισαν ένα δάσκαλο ή καθηγητή που φρόντισε να τους διδάξει πως η μάθηση είναι κάτι πολύ παραπάνω από στείρα αποστήθιση και γνώσεις που υπάρχουν γραμμένες σε βιβλία. Εννοώ τους ανθρώπους εκείνους που έγιναν καθηγητές όχι απλά με το πτυχίο τους, μα θεώρησαν μοναδικό χρέος της σταδιοδρομίας τους να σε κάνουν να σκεφτείς κι όχι να ακολουθήσεις το παράδειγμά τους και έγιναν εκπαιδευτικοί γιατί το έλεγε η καρδούλα τους κι όχι ο μπαμπάς τους.

Ήταν οι άνθρωποι εκείνοι που καμιά φορά έλεγαν «δεν ξέρω», «θα το ψάξω και θα σου πω», που τσαλακώθηκαν μπροστά στους μαθητές τους, που δεν κατέφυγαν ποτέ σε τιμωρίες για να υπογραμμίσουν στο ακροατήριό τους ποιος είναι το αφεντικό εκεί μέσα . Είναι οι καθηγητές εκείνοι που είχαν καλλιεργημένη την ενσυναίσθησή τους κι απέφευγαν συστηματικά οτιδήποτε γεννούσε άγχος και δεν προήγαγε την ελεύθερη σκέψη, χωρίς να φοβούνται το ξεβόλεμα και το παραστράτημα απ’ τις εγκυκλίους του υπουργείου.

Είναι οι σπάνιοι εκείνοι άνθρωποι που θυμούνται πώς δουλεύει το παιδικό, το εφηβικό μυαλό, ξέρουν πώς να μην κρίνουν, πως τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν νιώθουν αποδεκτά, όταν δεν κάνουν μόνο λάθη, όταν συμπαθούν το δάσκαλό τους κι ακόμα καλύτερα, όταν γνωρίζουν πως τους συμπαθεί κι αυτός. Είναι όλοι εκείνοι οι εκπαιδευτικοί που προάγουν την πεποίθηση πως η διδασκαλία, όταν γίνεται σωστά, είναι αγάπη, είναι νοιάξιμο, είναι «εγώ είμαι εδώ», είναι «μπορείς». Όχι, δεν είναι εύκολο όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν, είναι ίσως είναι και το πιο δύσκολο επάγγελμα από όλα, αρκεί να το λειτουργείς, να μην το κάνεις διαδικαστικά.

Όλοι είχαμε λοιπόν έναν τέτοιο δάσκαλο στη ζωή μας· έναν άνθρωπο που δε μας μεταλαμπάδευσε απλά γνώσεις, μας έκανε και καλύτερους ανθρώπους, μας βοήθησε να ανακαλύψουμε τις κλίσεις μας, μας μάλωνε με βλέμματα κι όχι με φωνές ή τιμωρίες, μας έκανε να αγαπάμε το σχολείο ακόμα κι αν δεν ήμασταν καλοί μαθητές. Όχι, δεν είναι εύκολο, ας λένε εκείνοι που δεν ξέρουν, γιατί είναι δύσκολο να πλάθεις ζωές, να έχεις στα χέρια σου το μέλλον. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι όσοι ενήλικες μιλούν απαξιωτικά για τους δασκάλους ή τους καθηγητές μάλλον δεν αξιώθηκαν στα παιδικά τους χρόνια να αγαπήσουν και να αγαπηθούν από έναν αληθινό δάσκαλο...

Φρόσω Μαγκαφοπούλου