Μάθημα : Το Σχολείο ως Κοινότητα που Νοιάζεται: Ζούμε Μαζί και Στηρίζουμε ο Ένας τον Άλλον 💗

Το Σχολείο ως Κοινότητα που Νοιάζεται: Ζούμε Μαζί και Στηρίζουμε ο Ένας τον Άλλον 💗

1951228318 - Σοφία Κανιάκα, φιλόλογος -ψυχολόγος

Ενότητες μαθήματος

Β4. Υποενότητα «Αξίες και κοινωνικές συμπεριφορές στην ομάδα»

Β3. Υποενότητα «Σχολείο και Δι... Περί βιασμών σε βάρος των γυνα...

Νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά, ότι δεν κολλάω με κανέναν!

     Η μοναξιά είναι μια πιεστική κατάσταση του νου που κανένας δεν επιθυμεί, όμως, όλοι την υπομένουμε. Όταν νιώθω μόνος δεν είναι, γιατί είμαι φυσικά αποκομμένος από τους ανθρώπους, αλλά γιατί απορρίπτομαι από κείνους που σέβομαι και αγαπώ. Αν ένας στενός φίλος στραφεί εναντίον μου, θίγομαι και αισθάνομαι μόνος…Μερικές φορές οι γονείς μου φαίνονται άδικοι. Δεν υπάρχει κανένας να στραφώ κοντά του και αισθάνομαι απελπισμένος, χαμένος. Όταν κάποιος κάνει μια απερίσκεπτη κριτική, που αγγίζει μια από τις αδυναμίες μου αυτό μου κόβει την αναπνοή. Αμφιβάλλω αν ό, τι λένε είναι πράγματι αληθινό.

    Ύστερα υπάρχει και η μοναχικότητα …όταν δοκιμάζω κάτι καινούριο και θαυμάσιο, ένα νέο έντονο βίωμα. Τότε μου αρέσει να μένω μόνος, εκεί που μπορώ να το σκεφτώ, να θυμηθώ κάθε μέρος του. Μ΄ αρέσει να κολυμπώ σε κείνες τις ευτυχισμένες αναμνήσεις. Αυτό είναι η μοναχικότητα που ικανοποιεί. Τελικά, έχω καταλήξει ότι η μοναξιά και η  μοναχικότητα είναι και οι δύο  πλευρές της ζωής μου. Εξάλλου, όλοι νιώθουμε πότε ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι και πότε  απελπισμένοι, καταπιεσμένοι και χαμένοι.
 
Ένας μαθητής της Α' Λυκείου