Μάθημα : Ε2 Τάξη -Γλώσσα- 7η ενότητα-Μουσική

Βιογραφικό

​Ο Γεώργιος Ιακωβίδης γεννήθηκε στη Λέσβο και σπούδασε από το 1870 έως το 1877 στο Πολυτεχνείο της Αθήνας και από το 1877 έως το 1883 στο Μόναχο ζωγραφική και γλυπτική. Το 1900 διορίστηκε έφορος της Εθνικής Πινακοθήκης και το 1904 καθηγητής ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου, την οποία διηύθυνε. Παρουσίασε τα έργα του σε πολλές ελληνικές και διεθνείς εκθέσεις. Αν και γνώριζε τις νεότερες αναζητήσεις στην τέχνη της ζωγραφικής και τα χαρακτηριστικά του ιμπρεσιονισμού, ακολούθησε τους παραδοσιακούς τύπους του ακαδημαϊκού ρεαλισμού. Διακρίθηκε στην προσωπογραφία, στις συνθέσεις και στα άνθη. Επίσης ασχολήθηκε με τη γλυπτική, φιλοτεχνώντας προτομές, όπως αυτή του Νικηφόρου Λύτρα, και με τα ανάγλυφα. Με την ίδρυση της Ακαδημίας Αθηνών διορίστηκε μέλος της. Ανάμεσα στα έργα του που διακρίθηκαν είναι η «Ιφιγένεια εν Ταύροις», η «Μητρική στοργή», τα «Πρώτα βήματα» και ο «Παιδικός καυγάς».

"Παιδική συναυλία"

Παρουσίαση του έργου: Η «Παιδική συναυλία» είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα και διασημότερα έργα της νεοελληνικής τέχνης. Παρουσιάζει μια ομάδα παιδιών μέσα σε ένα δωμάτιο, τα οποία παίζουν μουσική, για να διασκεδάσουν ένα νήπιο που το κρατάει η μητέρα του. Ένα από τα αγόρια παίζει τύμπανο, ένα άλλο τρομπέτα, ενώ ένα τρίτο χρησιμοποιεί ως όργανο ένα ποτιστήρι. Ένα τέταρτο αγόρι κρατά κάποιο άλλο πνευστό όργανο, το οποίο όμως δε διακρίνεται. Υπάρχει ακόμη ένα άλλο παιδί στο βάθος, μάλλον κορίτσι, που κοιτά χαμογελαστό. Εντύπωση προκαλούν οι φαρδιοί πέτρινοι τοίχοι του σπιτιού, οι χτιστοί πάγκοι στον τοίχο, οι γλάστρες στα παράθυρα και η λάμπα πετρελαίου που κρέμεται από το ταβάνι. Το φυσικό φως μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο, κυρίως από αριστερά. Είναι μέρα, μάλλον ανοιξιάτικη, γεγονός που παίζει ιδιαίτερο ρόλο στο έργο, καθώς δημιουργεί έντονες σκιές στις φιγούρες και έντονα φωτισμένα περιγράμματα, όπως στην περίπτωση του παιδιού με το τύμπανο. Τα χρώματα του έργου είναι οι ώχρες, τα καφετιά και γενικώς τα γήινα, με ορισμένα στοιχεία ιμπρεσιονιστικά, όπως είναι η χρήση συμπληρωματικών χρωμάτων (π.χ. τα πράσινα με τα κόκκινα). Όλη η σύνθεση στρέφεται γύρω από το νήπιο, στην απεικόνιση του οποίου κυριαρχεί το κατακόκκινο φόρεμα, που είναι και το οπτικό κέντρο του πίνακα. Σε ενδιαφέρουσα χρωματική αντιδιαστολή είναι το ελαφρά κόκκινο ποτιστήρι στο αντίθετο άκρο.

Το σχέδιο του Ιακωβίδη είναι ακριβές και οι όγκοι πλασμένοι ανάγλυφα με έντονη φωτοσκίαση. Κυριαρχούν οι αντιθέσεις του απαλά φωτισμένου περιβάλλοντος με τα σκούρα σώματα των παιδιών. Ο Ιακωβίδης, ζωγράφος της παιδικής ηλικίας σ’ αυτό το έργο, ακολουθεί τη βαυαρική παράδοση εκείνης της εποχής με το ιδεολογικό τρίπτυχο «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια». Τα απλά ντυμένα και ξυπόλυτα παιδιά είναι εύρωστα, γεμάτα υγεία και αμέριμνα. Δεν προσδιορίζεται εάν είναι παιδιά από την Ελλάδα ή τη Γερμανία. Πρόκειται για μια ανώδυνη ηθογραφική ζωγραφική, που αναδεικνύει όμως το μεγάλο σχεδιαστικό και ζωγραφικό ταλέντο του καλλιτέχνη. Ο Ιακωβίδης υπηρέτησε πιστά τον γερμανικό ακαδημαϊκό νατουραλισμό της Σχολής του Μονάχου.

"Κου -κου"

"ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ"

"ΓΙΑΓΙΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ  ΕΓΓΟΝΑΚΙΑ"