Μάθημα : Αρχές Προγραμματισμού

Συναρτήση
Ένα υποπρόγραμμα (συναρτήση) είναι ένα κομμάτι προγράμματος που έχει γραφεί ξεχωριστά από το υπόλοιπο πρόγραμμα και επιτελεί ένα αυτόνομο έργο.
Οι συναρτήσεις μπορεί να είναι είτε έτοιμες από τη γλώσσα προγραμματισμού, είτε να δημιουργούνται από εμάς. Η Python έχει συναρτήσεις που :
1. βρίσκονται στο βασικό κορμό της (float, int, str κ.λπ.)
2. ανήκουν στις βασικές βιβλιοθήκες της (math, random)
3. δημιουργούνται -κατασκευάζονται από τον προγραμματιστή και τοποθετούνται είτε μέσα στον κώδικα είτε σε εξωτερικές βιβλιοθήκες.

Οι συναρτήσεις είναι επαναχρησιμοποιήσιμα μέρη προγραμμάτων. Μας επιτρέπουν να δίνουμε ένα όνομα σε ένα σύνολο εντολών και να το εκτελούμε καλώντας το όνομά τους, οπουδήποτε στο πρόγραμμα και όσες φορές θέλουμε. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται κλήση (call) της συνάρτησης.

Ορισμός συνάρτησης
Ορίζεται με τη λέξη def που την ακολουθεί ένα όνομα και ένα ζεύγος παρενθέσεων () που μπορούν να περιέχουν ονόματα μεταβλητών, ενώ η δήλωση τελειώνει με διπλή τελεία (:). Κάτω από τη γραμμή αυτή τοποθετούνται, σε εσοχή, οι εντολές που καθορίζουν τη λειτουργία της συνάρτησης.

def <όνομα συνάρτησης> ( [ {λίστα παραμέτρων} ] ):
                         εντολές
                        [ return <αποτέλεσμα> ]

Κλήση (calling) της συνάρτησης
Μια συνάρτηση μπορεί να καλείται από διάφορα σημεία του κύριου προγράμματος ή και μέσα από μια άλλη συνάρτηση, γράφοντας το όνομά της και τις κατάλληλες παραμέτρους μέσα σε παρενθέσεις.
Η συνάρτηση μπορεί να δέχεται ορίσματα και μπορεί να επιστρέφει ένα αποτέλεσμα.

>>> def print_100():
                for i in range(100):
                       print '@',

>>> print_100()

>>> def print_100(a):
                     for i in range(100):
                                  print a,
>>> print_100('@')

>>> print_100('d')

>>> print_100('&')

>>> def typoseto(ti,fores):
                        for i in range(fores):
                                               print ti,

>>> typoseto('hi',155)