Μάθημα : ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ  

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

                      
Τα δημοτικά τραγούδια αποτελούν δημιουργήματα της λαϊκής ποίησης και  συνδέονται άρρηκτα με τη μουσική και το χορό.

Ανήκουν στην προφορική λογοτεχνία η οποία είναι ομαδική, εκφράζοντας τη συνείδηση της κοινότητας,παραδοσιακή και αυθόρμητη.

Η δημοτική ποίηση ακμάζει κυρίως αφότου διαμορφώνονται τα κύρια γνωρίσματα της νεοελληνικής γλώσσας και συνεχίζεται έντονα η παραγωγή της και στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Για πολλούς αιώνες η διάδοσή τους γίνεται μέσα από την προφορική παράδοση.

Πρώτος ο Θεόδωρος Μανούσης τα συγκέντρωσε και τα μετέφρασε (Βιέννη , 1814). Η πρώτη έκδοσή τους όμως έγινε από το Γάλλο Κλωντ Φωριέλ (1824-5), ο οποίος τα συγκέντρωσε σε δύο
τόμους παίρνοντας υλικό από Έλληνες της Ιταλίας και των Επτανήσων.

Η πρωτοβουλία αυτή έφερε σε επαφή τους δυτικούς φιλέλληνες με τον
επαναστατημένο ελληνικό λαό.

Στη συνέχεια αναπτύχτηκε ο ιδιαίτερος επιστημονικός κλάδος της Λαογραφίας που εισήγαγε και καλλιέργησε στην Ελλάδα ο Νικόλαος Πολίτης.
Τα δημοτικά τραγούδια δεν αποτελούν δημιούργημα ενός ατόμου, αλλά του ίδιου του λαού εκφράζοντας την ανόθευτη λαϊκή ψυχή και τους πόθους του για κάθε είδους ελευθερία. Η έκφραση αυτού ακριβώς του συλλογικού βιώματος απομακρύνει τον υποκειμενικό παράγοντα αφήνοντας στην ανωνυμία το δημιουργό.

Αυτοσχέδιοι στιχουργοί επομένως τα συνέθεταν και στη συνέχεια γινόταν η διάδοσή τους σε διάφορους τόπους. Γι’ αυτό άλλωστε δε διασώζονται σε μόνο μία μορφή αλλά σε πολλές παραλλαγές. Η ποιητική και ποιοτική υπεροχή τους είναι αδιαμφισβήτητη και καταδεικνύεται και από το γεγονός ότι άσκησαν μεγάλη επίδραση και στην προσωπική , έντεχνη ποίηση.