Να συμπληρώσετε τα κενά του παρακάτω κειμένου
ΙΙ. Ε. 2. Τα κόμματα από το τέλος του Μικρασιατικού πολέμου μέχρι τη δικτατορία του I. Μεταξά
1η φάση: 1923-1928
Και κατά την περίοδο αυτή, βασικός προγραμματικός στόχος των ήταν, όπως και κατά το παρελθόν, ο της χώρας, σύμφωνα με ευρωπαϊκά πρότυπα. Στηρίγματα των Φιλελευθέρων ήταν οι επιχειρηματίες, (οι οποίοι αναζητούσαν συνθήκες σταθερότητας, σύγχρονους και αποτελεσματικούς θεσμούς), οι και οι αγρότες στους οποίους είχε παραχωρηθεί γη.
Στην πολιτική πρακτική οι Φιλελεύθεροι ήταν αντιμέτωποι με δύο προβλήματα: τη σχέση της πολιτικής εξουσίας με τους αξιωματικούς, και το . Η διαρκής αντιπαράθεση στο εσωτερικό του κόμματος για τα ζητήματα αυτά προκάλεσε επιλογές. Σχετικά με το καθεστωτικό, άλλοι οπαδοί ήταν υπέρ της αβασίλευτης και άλλοι υπέρ της βασιλευομένης . Όσον αφορά τη σχέση του κόμματος με τους , από τη μια μεριά γινόταν κατανοητό ότι η πολιτικοποίησή τους δημιουργούσε κινδύνους για το , από την άλλη όμως το φαινόμενο είχε αποκτήσει τέτοια , ώστε δεν μπορούσαν να το αρνηθούν, καθώς υπήρχε κίνδυνος προσεταιρισμού των αξιωματικών από την παράταξη.
Σημαντική πολιτική τομή της περιόδου είναι η ψήφιση νέου , διαδικασία που ξεκίνησε το 1924 και ολοκληρώθηκε μόλις το 1927, με το οποίο εγκαθιδρύθηκε το πολίτευμα της δημοκρατίας. Στη θέση του βασιλιά τοποθετήθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που τον εξέλεγε η Βουλή και η , η οποία αποτελούσε νέο, δεύτερο νομοθετικό σώμα.
2η φάση: 1928-1933
Στις εκλογές του 1928 οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν τις από τις 250 έδρες. Με τη μεγάλη αυτή πλειοψηφία, οι Βενιζελικοί είχαν τη δυνατότητα να την κοινοβουλευτική δημοκρατία και να γεφυρώσουν το που υπήρχε μεταξύ των αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων. Στην αρχή, οι και των δυο μεγάλων κομμάτων επέδειξαν καλή θέληση και προσπάθησαν να γεφυρώσουν το χάσμα. Οι Βενιζελικοί όμως δυσπιστούσαν για την καλή θέληση του κύριου αντιπάλου, του κόμματος, και επιπλέον φοβούνταν ότι μόνο ο αρχηγός του Π. ήταν διαλλακτικός, και ότι σε περίπτωση ανάδειξης αντιβενιζελικής κυβέρνησης θα κυριαρχούσαν τα στοιχεία. Επιπλέον, οι βενιζελικοί αξιωματικοί δεν ήθελαν το , επειδή φοβούνταν ότι μ' αυτόν τον τρόπο το Λαϊκό Κόμμα θα μπορούσε να αυξήσει την του, να κερδίσει τις εκλογές και να στην ενεργό υπηρεσία πολλούς αντιβενιζελικούς αξιωματικούς. Καθώς τα ακραία στοιχεία των δύο παρατάξεων αλληλοϋποβλέπονταν, οι δυνατότητες να γεφυρωθεί το χάσμα .
Κατά την περίοδο 1928-1932 η Κυβέρνηση των Φιλελευθέρων έχει να επιδείξει σημαντικά σε ό,τι αφορά την οικονομική ανόρθωση της χώρας, την και την εξωτερική πολιτική. Στις εκλογές του 1932, όμως, οι Φιλελεύθεροι υπέστησαν μεγάλες και έχασαν την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών της Βουλής. Σε νέες εκλογές το 1933 επικράτησε ο του Λαϊκού Κόμματος.
3η φάση: 1933-1935
Ο , με την ανοχή του Βενιζέλου, επιχείρησε στρατιωτικό κίνημα, θέλοντας να εμποδίσει το Λαϊκό Κόμμα να σχηματίσει . Ο Πλαστήρας συμμεριζόταν τις ανησυχίες των βενιζελικών αξιωματικών, οι οποίοι έβλεπαν να εκτίθεται σε κίνδυνο η τους εξέλιξη, εάν σχημάτιζε κυβέρνηση το Λαϊκό Κόμμα. Το κατεστάλη, όμως στην πολιτική ζωή έκανε ξανά έντονη την παρουσία της η τακτική της . Εκτός από τους στρατιωτικούς άρχισαν και πολιτικοί να δικαιολογούν ξανά τη χρήση βίας. Η κυβέρνηση , που προέκυψε από τις εκλογές του 1933, επιχείρησε να ακολουθήσει έναν δρόμο και ανακοίνωσε ότι δεν θα υιοθετούσε την τακτική των αυθαίρετων διώξεων των αντιπάλων, αλλά θα στηριζόταν μόνο στην δικαιοσύνη. Τρεις μήνες, όμως, μετά το κίνημα του Πλαστήρα, έγινε απόπειρα δολοφονίας του . Το γεγονός αυτό όξυνε τα πνεύματα και ο και στα δύο στρατόπεδα έφτασε στο αποκορύφωμα με την βενιζελικών αξιωματικών. Αυτό προκάλεσε στους βενιζελικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς. Οι αντιβενιζελικοί αξιωματικοί, όσο ενίσχυαν τις θέσεις τους, τόσο ασκούσαν πίεση στον Τσαλδάρη να τις συνεννοήσεις με τους Φιλελευθέρους. Οι έντονες αντιθέσεις ανάμεσα στα δύο κόμματα οδήγησαν και τα δύο στο ότι το καθένα αποσκοπεί στην διάλυση του άλλου.
Αυτήν την περίοδο σχηματίσθηκαν κύκλοι αξιωματικών διαφόρων αποχρώσεων, οι οποίοι λειτουργούσαν ως ομάδες στα θεσμικά όργανα και περίμεναν να βρουν την ευκαιρία για . Ο Βενιζέλος προχώρησε τον Μάρτιο του σε αποτυχημένο στρατιωτικό κίνημα, αποσκοπώντας και πάλι στην του στρατού και της αστυνομίας από τους . Ακριβώς αυτό το αποτυχημένο κίνημα έδωσε λαβή στην κυβέρνηση, υπό την πίεση αξιωματικών της άλλης πλευράς, να τη στάση της: διέλυσε το Κοινοβούλιο, παραβιάζοντας το σύνταγμα, και προκήρυξε εκλογές για Εθνοσυνέλευση. Οι Φιλελεύθεροι απείχαν από τις εκλογές της 9ης Ιουνίου 1935. Στις 10 Οκτωβρίου 1935 ο επιχείρησε στρατιωτικό κίνημα, με στόχο την της βασιλείας.
4η φάση: 1935-1936
Το δημοψήφισμα της 3ης 1935 έδωσε τέλος στην δημοκρατία με ποσοστό 97,6%, προϊόν πρωτόγνωρης και τρομοκρατίας. Μετά την άφιξη του , το καθεστώς του Κονδύλη αποσύρθηκε από την εξουσία. Ο Γεώργιος Β', έχοντας την υποστήριξη των βασιλικών αξιωματικών, ακολούθησε πολιτική. Διέλυσε την και προκήρυξε εκλογές για τις 26 Ιανουαρίου 1936. Στη νέα Βουλή, οι Αντιβενιζελικοί είχαν μία έδρα περισσότερη από τους αντιπάλους τους και κανείς δεν μπορούσε να να σχηματίσει .
Στις 27 Απριλίου, επειδή τα κόμματα αδυνατούσαν να συνεννοηθούν για το σχηματισμό κυβέρνησης, καθώς το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν ήθελε να υποστηρίξει κυβέρνηση , έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον I. Μεταξά, ο οποίος είχε πάρει μόλις το 4% των ψήφων στις εκλογές. Ο δρόμος για την υλοποίηση των σχεδίων του Μεταξά ήταν πλέον ανοιχτός. Έτσι, την 4η Αυγούστου 1936, με την των περισσότερων υπουργών και με την πρόφαση του κινδύνου λόγω επικείμενης 24ωρης πανελλαδικής , ο Μεταξάς, με τη σύμφωνη γνώμη του , ανέστειλε την ισχύ βασικών άρθρων του συντάγματος και διέλυσε τη . Ο Μεταξάς ήταν σε όλη του τη σταδιοδρομία του κοινοβουλευτισμού και υποστηρικτής μεθόδων στην πολιτική. Όταν του δόθηκε η ευκαιρία, έκανε πράξη τις θεωρίες του. Η δικτατορία του Μεταξά έβαλε τέλος στη Δημοκρατία του και σε μία ολόκληρη εποχή της πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας.
