Να συμπληρώσετε τα κενά του παρακάτω κειμένου
ΙΙ. Ε. 1. Οι συνέπειες της Μικρασιατικής καταστροφής
Με τη Μικρασιατική καταστροφή (1922) οι ανεπτυγμένες οικονομικά και πολιτιστικά της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Αυτό αποτέλεσε και την πράξη της Μεγάλης Ιδέας. Κανένα κόμμα δεν προέβαλλε πλέον την επιλογή της επέκτασης και του πολέμου. Αυτή η μεγάλη αλλαγή προκάλεσε κρίση στην Ελλάδα, δεδομένου ότι η Μεγάλη Ιδέα αποτέλεσε για έναν σχεδόν αιώνα το , στο οποίο πολλοί άνθρωποι βάσιζαν το λόγο ύπαρξης του . Η πλειονότητα των προσφύγων τάχθηκε στο πλευρό των , πιστεύοντας ότι οι Αντιβενιζελικοί ήταν υπεύθυνοι για την .
Η διαρκής του βιοτικού επιπέδου ευρέων τμημάτων του πληθυσμού επηρέασε την των κομμάτων κατά την περίοδο αυτή. Όταν σταμάτησε να βρίσκεται η εξωτερική πολιτική στο του ενδιαφέροντος, ήλθαν εντονότερα στο προσκήνιο οι συμφερόντων οικονομικού και κοινωνικού χαρακτήρα. Σε πολλούς ανθρώπους (ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης) επήλθε από τη μόνιμη πολιτική αστάθεια και από τη διαρκή όξυνση που καλλιεργούσαν τα κομματικά επιτελεία και τα αξιωματικών. Σ' αυτήν προστέθηκε η για τις διαμάχες συμφερόντων πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής υφής, καθώς και για την των διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών. Έτσι, ο Μεταξάς δεν χρειάστηκε να ασκήσει βία για να επιβάλει, το , τη δικτατορία του.
Οι έκρυθμες καταστάσεις προκάλεσαν κρίση του κοινοβουλευτικού συστήματος. Οι ρίζες της βρίσκονταν στο της δεκαετίας 1910-20, κορυφώθηκε όμως η κρίση αυτή την επόμενη περίοδο, οπότε υπονομεύθηκε η στην αποτελεσματικότητα του πολιτικού η οποία αποτελεί θεμέλιο της στις σύγχρονες κοινωνίες. Δύο στοιχεία καθόρισαν τη της πολιτικής ζωής αυτής της περιόδου: η διαρκής των στρατιωτικών στην πολιτική και η χρήση βίας στην πολιτικής.
Οι διεκδικούσαν τον πρώτο λόγο σε θέματα εσωτερικής πολιτικής, καθώς θεωρούσαν το στρατό ως φορέα εξουσίας. Ένιωθαν δυσαρέσκεια για τις διαφοροποιήσεις στο κοινωνικό επίπεδο, τον πολιτικό τρόπο αντιμετώπισης και διευθέτησης των κοινωνικών συγκρούσεων, τις διαπραγματεύσεις και τους συμβιβασμούς, που θεωρούσαν συνώνυμα της και της έλλειψης αρχών.
Αμέσως μετά την ήττα στη μικρασιατική εκστρατεία, επενέβησαν στην πολιτική ζωή που ηγούνταν στρατιωτικών σωμάτων τα οποία επέστρεφαν από το μέτωπο (Ν. Πλαστήρας, Στ. Γονατάς, κ.λπ.). Αυτό που όξυνε την πολιτική κατάσταση ήταν η δίκη και σε θάνατο πέντε κορυφαίων πολιτικών της αντιβενιζελικής παράταξης και του του στρατού της Μ. Ασίας, με την κατηγορία της εσχάτης . Η κατηγορία ήταν αβάσιμη, αλλά οι κατηγορούμενοι εκτελέστηκαν, προκειμένου να οι πρόσφυγες και ο στρατός. Το του Βενιζέλου, το οποίο έμμεσα συνιστούσε τη ματαίωση των εκτελέσεων, έφθασε πολύ αργά, αν και δεν είναι βέβαιο ότι μια έγκαιρη παρέμβαση του Βενιζέλου θα είχε .
Η επιθυμία για εξασφάλιση βενιζελικών και αντιβενιζελικών αξιωματικών δημιούργησε μια δυναμική διαρκούς παρέμβασης του στρατού στην . Παράλληλα προς τα κόμματα, συγκροτήθηκαν «ομάδες» ή εν ενεργεία αξιωματικών, οι οποίοι όλο και περισσότερο προσπαθούσαν να θέσουν υπό τον έλεγχο τους το και τις κυβερνήσεις και εν τέλει να επιβάλουν αντικοινοβουλευτικά συστήματα διακυβέρνησης. Τα κόμματα με δυσκολία κατόρθωναν να ξεφύγουν από τον κλοιό και πολύ συχνά χρησιμοποιούσαν ομάδες αξιωματικών, για να επιτύχουν τα δικά τους σχέδια. Εξάλλου, τα κόμματα ευνοούσαν τις εντάσεις, θεωρώντας ότι η θα ενίσχυε την ενότητά τους. Όμως, υιοθετώντας αυτή τη στάση, περιόριζαν τις δυνατότητες , με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σχεδιάζουν νέες , για την αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων.
Τα κόμματα είχαν τη δυνατότητα να ελέγξουν το παιγνίδι, διότι η κοινωνία και τα προβλήματά της είχαν γίνει τόσο σύνθετα, ώστε δεν μπορούσαν να τα διαχειριστούν . Εκείνοι μπορούσαν εύκολα να κάνουν πραξικόπημα, αλλά δεν ήταν ικανοί να ασκήσουν την .
Οι ηγεσίες των κομμάτων παρουσίαζαν τώρα μεγάλη διάθεση για του συντάγματος και ενίσχυση των μηχανισμών , για τους εξής λόγους:
1. Επιδίωκαν να τον πολιτικό αντίπαλο, με κάθε μέσο.
2. Υποχρεώνονταν να έρθουν σε με «ομάδες» αξιωματικών της επιλογής τους και να αποδεχτούν τα αιτήματά τους.
3. Πίστευαν ότι τα σύνθετα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα θα τα έλυνε καλύτερα μία ισχυρή εξουσία και
4. Αναζητούσαν μεθόδους για να αποσοβήσουν κοινωνικές συγκρούσεις.
Γι' αυτούς τους λόγους οι κυβερνήσεις συνήθιζαν να κηρύσσουν τη χώρα σε κατάσταση , προκειμένου να ελέγχουν την κατάσταση και να παραβιάζουν διατάξεις. Επίσης, τα κυβερνητικά κόμματα είχαν την τάση να προσαρμόζουν τον νόμο στις ανάγκες τους, ώστε να βγαίνουν ενισχυμένα από τις εκλογές και να εκλογικά τους αντιπάλους. Άλλαζαν το εκλογικών περιφερειών και χρησιμοποιούσαν ή αναλογικό εκλογικό σύστημα, κατά τις ανάγκες τους.
