Να συμπληρώσετε τα κενά του παρακάτω κειμένου
2. Τα αντιβενιζελικά κόμματα
Ως αντιβενιζελικά θεωρούνταν τα κόμματα της . Παρά τις διαφορές που υπήρχαν ανάμεσά τους, τα ένωνε ένας προσανατολισμός. Πάντως, δεν ήθελαν να επιστρέψουν στην προ του εποχή. Επομένως, ως προς αυτό δεν διέφεραν κατ' αρχήν από τους . Διέφεραν όμως στο των σχεδιαζόμενων μεταρρυθμίσεων και στις άσκησης της πολιτικής. Οι Αντιβενιζελικοί απεχθάνονταν τη διαρκή του κράτους, επειδή, εκτός των άλλων, αυτή θα είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της εξουσίας. Δεν είχαν πολιτική, αντίθετα, επικέντρωναν την προσοχή τους στην επίλυση προβλημάτων. Τα αντιβενιζελικά κόμματα εξελίχθηκαν σε κόμματα των συμφερόντων που κινδύνευαν από την πολιτική των Φιλελευθέρων. Η σύγκρουση με τους Φιλελευθέρους τα οδηγούσε σε διαρκώς συντηρητικότερες θέσεις. Από τα αντιβενιζελικά κόμματα, πιο ήταν τα κόμματα του Δημητρίου Ράλλη και του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ενώ το κόμμα του Γεωργίου Θεοτόκη ήταν πιο .
Το ραλλικό κόμμα ήταν αντίθετο προς τον . Ήταν κατά της ισχυρής εκτελεστικής , όπως αυτή διαμορφώθηκε κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και όπως το απαιτούσε η μεταρρυθμιστική των Φιλελευθέρων. Υποστήριζε ότι το έπρεπε να έχει ισχυρή θέση στο πολιτικό σύστημα. Στο πρόσωπο του , όμως, έβλεπε το σύμβολο της εθνικής ενότητας που ξεπερνούσε τα της χώρας. Απευθυνόταν κατά κύριο λόγο στα και κατώτερα στρώματα των πόλεων καθώς και στους , δεδομένου ότι η οικονομική πολιτική των Φιλελευθέρων έδειχνε να ευνοεί, κυρίως, τα ανώτερα στρώματα. Ζητούσε της παραγωγής και αύξηση των θέσεων , ώστε με την οικονομική ανάπτυξη να εξευρεθούν χρήματα για , να καταπολεμηθεί η διαφθορά και η των κομμάτων. Πάντως, το ραλλικό κόμμα δεν είχε κάποιο πρόγραμμα για την οικονομική ανάπτυξη.
Το Κόμμα του Κ. Μαυρομιχάλη δεν διέφερε από το ραλλικό. Οι εκπρόσωποι του προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τη του αρχηγού τους στα πολιτικά πράγματα μετά το του 1909. Υποστήριζαν την «», που κατά την εκτίμησή τους δεν μπόρεσαν να υλοποιήσουν οι .
Το κόμμα του Γ. Θεοτόκη ήταν πιο από τα άλλα δύο και ζητούσε να αυτά που θεωρούσε των Φιλελευθέρων. Συμφωνούσε με την πάση θυσία των εξοπλισμών και ζητούσε φορολογικές για τους μικροεισοδηματίες. Από το κίνημα στο Γουδί έως τη συνταγματική κρίση του 1915, μεταξύ των αντιβενιζελικών κομμάτων το θεοτοκικό κόμμα είχε τη εκλογική βάση, και έτσι αποτέλεσε τον των Αντιβενιζελικών.
