Να συμπληρώσετε τα κενά του παρακάτω κειμένου
1. Το κόμμα των Φιλελευθέρων
Πριν από τις εκλογές της 8ης Αυγούστου δεν είχε συγκροτηθεί κανένα νέο μεγάλο κόμμα που να υποστηρίζει τις οι οποίες προτάθηκαν το 1909/1910. Φορείς των νέων ιδεών υπήρξαν υποψήφιοι, οι οποίοι είτε κατά μόνας είτε μαζί με άλλους, σε ανεξάρτητα , διεκδικούσαν τις ψήφους των με τα παλαιά κόμματα εκλογέων. Αυτοί οι ανεξάρτητοι πολιτικοί, με το γενικό σύνθημα της «», ανάλογα με την περιοχή που ήταν υποψήφιοι και τον πληθυσμό στον οποίο απευθύνονταν, εννοούσαν είτε την των αιτημάτων των συντεχνιών, όπως εκφράστηκαν στα του 1909, είτε την επίλυση του ζητήματος, με την παροχή γης στους ακτήμονες. Σε κάποιες εκλογικές περιφέρειες έθεσαν υποψηφιότητα και για πρώτη φορά εμφανίστηκε η σοσιαλδημοκρατική* « Εταιρεία». Τα παλαιά κόμματα συμμετείχαν στις εκλογές ως και τελικά κέρδισαν τις περισσότερες έδρες στη Βουλή. Από τις 362 έδρες εξασφάλισαν , ενώ 29 έδρες κέρδισαν ανεξάρτητοι που ανήκαν στον πολιτικό χώρο των παλαιών κομμάτων και 122 ανεξάρτητοι .
Οι εκσυγχρονιστές συσπειρώθηκαν γύρω από το πρόσωπο του κρητικού ηγέτη Ελευθερίου , ο οποίος εξελέγη χωρίς να συμμετέχει στην αναμέτρηση. Η πρώτη δημόσια εμφάνιση του Βενιζέλου ως πολιτικού έγινε στις 5 Σεπτεμβρίου 1910 με μία ομιλία στην πλατεία Συντάγματος, στην οποία έκανε δηλώσεις, με τις οποίες υποστήριξε μεταρρυθμίσεις.
Στόχευε σε εκσυγχρονισμό του πολιτικού συστήματος, με την των συμφερόντων όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Βασικές θέσεις του προγράμματος του ήταν η κοινωνική , η ελάφρυνση των κοινωνικών στρωμάτων, ο εκσυγχρονισμός του κρατικού μηχανισμού, με σκοπό την λειτουργία του, και στρατιωτικοί για την πραγματοποίηση των εθνικών διεκδικήσεων. Επίσης, παρά την πίεση των οπαδών του, υποστήριξε την του υπάρχοντος συντάγματος και όχι την ψήφιση νέου. ζήτημα δεν έθεσε. Προανήγγειλε την ίδρυση ενός κόμματος , το οποίο θα ήταν φορέας των μεταρρυθμίσεων. Το κόμμα ιδρύθηκε και τυπικά στις 22 Αυγούστου 1910, από μέλη της Εθνοσυνέλευσης.
Ο Βενιζέλος πήρε σχηματισμού κυβέρνησης μετά την παραίτηση της Κυβέρνησης (6 Οκτωβρίου 1910). Επειδή, όμως, αντιμετώπιζε προβλήματα με την εξασφάλιση εμπιστοσύνης, σε συνεννόηση με το βασιλιά Γεώργιο Α' προχώρησε σε της Βουλής και προκήρυξη νέων εκλογών. Αυτό το αναστάτωσε τα παλαιά κόμματα τα οποία, θεωρώντας αντισυνταγματική την κίνηση του , αποφάσισαν να μη συμμετάσχουν στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1910. Σ' αυτές οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν τη πλειονότητα των εδρών: 307, σε σύνολο 362. Ο Βενιζέλος ήταν πλέον να προχωρήσει στο μεταρρυθμιστικό του έργο.
Το πρώτο εξάμηνο του 1911 ψηφίστηκαν από τη Βουλή 53 τροποποιήσεις μη διατάξεων του συντάγματος. Δεν έγιναν ριζικές αλλαγές, αλλά αντίθετα, η θέση της μοναρχίας και επετράπη στον , παρά τη συνταγματική απαγόρευση, να συμμετάσχει στη διαδικασία της αναθεώρησης. Οι σπουδαιότερες αφορούσαν τη διασφάλιση της διάκρισης των εξουσιών, το μεταξύ στρατιωτικής και δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας αφ' ενός και βουλευτικού αξιώματος αφ' ετέρου, και τη των δικαστικών και των δημοσίων υπαλλήλων.
Η κυβέρνηση Βενιζέλου ψήφισε επίσης νέους νόμους, οι οποίοι εισήγαγαν μεταρρυθμίσεις που αφορούσαν όλο το του δημόσιου και ιδιωτικού βίου: π.χ. διορισμός δημοσίων υπαλλήλων με δημόσιους , καθιέρωση κανονισμών εργασίας σε βιοτεχνίες και βιομηχανίες, γης στη Θεσσαλία, αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης, της διαδικασίας απονομής της δικαιοσύνης, αναθεώρηση του κανονισμού της Βουλής με σκοπό να διαθέτουν οι περισσότερο χρόνο για κοινοβουλευτικές συζητήσεις κ.λπ.
Το ρεύμα που είχε το κόμμα του Βενιζέλου φάνηκε και στις επόμενες εκλογές του Μαρτίου του , στις οποίες πήραν μέρος όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Ανέδειξε 146 βουλευτές, ενώ τα άλλα κόμματα μόνο 36. Σ' αυτές τις εκλογές φάνηκε ότι η των ψηφοφόρων τάχθηκε υπέρ του κόμματος των Φιλελευθέρων, επειδή οι που είχαν εισηγηθεί γέννησαν την ελπίδα για την σημαντικών κοινωνικών προβλημάτων.
Όσον αφορά τη του βενιζελικού κόμματος, αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό . Ο Βενιζέλος, με ισχυρή θέση στο Κοινοβούλιο και μεγάλο κύρος, είχε τα πάντα υπό τον έλεγχο του, όπως και ο . Οι σύνδεσμοι Φιλελευθέρων που είχαν ιδρυθεί δεν έπαιζαν κάποιον ιδιαίτερο ρόλο στη της πολιτικής του κόμματος και δεν διέφεραν σημαντικά από τις τοπικές ομάδες φίλων που σχημάτιζαν τα κόμματα. Το 1912 άρχισε να αναδιοργανώνεται το κόμμα, με την ίδρυση Φιλελευθέρων στην Αθήνα και σε ορισμένες άλλες εκλογικές περιφέρειες. Οι βενιζελικοί είχαν πλάσει στο νου τους ένα κόμμα, χωρίς τις μικρότητες και τις διχόνοιες της παλιάς πολιτικής , όμως αυτό δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα. Η έπρεπε αναγκαστικά να λαμβάνει υπόψη κοινωνικά και τοπικά καθώς και αντιπαλότητες ανάμεσα σε , όπως συνέβαινε και σε κάθε άλλο κόμμα.
