Σύγκριση των δυο μεθόδων:

Ο μεν αγενής πολλαπλασιασμός έχει τα πλεονεκτήματα:
— της πιστής αναπαραγωγής του είδους ή της ποικιλίας και της πιο γρήγορης ανάπτυξης νέων φυτών.
Έχει όμως και τα μειονεκτήματα:
— της εύκολης μετάδοσης εχθρών και ασθενειών στο υπό ανάπτυξη φυτό και
— του όγκου και του βάρους του αγενούς πολλαπλασιαστικού υλικού, (π.χ., για να φυτέ-
ψει κανείς ένα στρέμμα χρειάζεται 200 κιλά πατάτες, ενώ στην αντίστοιχη περίπτωση θα
χρειαζόταν μερικά γραμμάρια σπόρους).

Ο εγγενής πολλαπλασιασμός αντίστοιχα
έχει τα εξής μειονεκτήματα:
— καμιά φορά μπορεί να μην πάρουμε το φυτό που επιθυμούμε, γιατί στη φύση τα έντομα
ή ο αέρας που μεταφέρουν τη γύρη δεν κάνουν προσεκτικές επιλογές και έτσι μπορεί
ο σπόρος που θα προκύψει να μην έχει τα βασικά χαρακτηριστικά του φυτού που επιθυμούμε να καλλιεργήσουμε και τα νέα φυτά μπορεί να αργήσουν να αναπτυχθούν, μιας και αυτά ξεκινούν από στάδιο μηδέν.
Έχει όμως και αυτός τα πλεονεκτήματά του:
— πολύ πιο δύσκολα μπορεί να μεταφερθούν στα νέα φυτά εχθροί και ασθένειες και
— είναι πολύ πιο εύκολη η διαδικασία σποράς από τη διαδικασία φύτευσης αγενών μερών.