Οι κειμενικοί δείκτες χωρίζονται σε 2 κατηγορίες, τους μορφολογικούς και τους γλωσσικούς : 

 

• Αφηγηματικοί τρόποι: Αφήγηση (εξιστόρηση γεγονότων), περιγραφή (τοπίων, προσώπων), διάλογος, εσωτερικός μονόλογος.
• Εστίαση / Οπτική γωνία: Ποιος βλέπει τα γεγονότα.
  • Εσωτερική εστίαση: ο αφηγητής συμμετέχει στην ιστορία που αφηγείται, βλέπει  τα πάντα μέσα από τα μάτια ενός ήρωα της ιστορίας 
  • εξωτερική εστίαση : ο αφηγητής διηγείται μια ιστορία από έξω, άρα είναι περιορισμενη η γνώση που έχει για τα πράγμαγα
  • Μηδενική εστίαση: Ο αφηγητής είναι «παντογνώστης» ( σαν το Θεό) και ξέρει τα πάντα, δηλαδή τι συμβαίνει παντού, τι σκέφτοναι και αισθάνονται οι ήρωές της ιστορίας ( πχ Ομηρος) 
• Χρονικές τεχνικές:
  • Αναδρομές (flashbacks): Επιστροφή στο παρελθόν.
  • Προοικονομίες: Προαναγγελία πραγμάτων που θα γίνουν στο μέλλον.
  • Επιτάχυνση ή επιβράδυνση του χρόνου της ιστορίας.
• Στιχουργική (για την ποίηση): Χωρισμός σε στροφές, ομοιοκαταληξία (ρίμα), μέτρο, ελεύθερος στίχος.

• Ρηματικά πρόσωπα:
  • Α΄ ενικό/πληθυντικό: Δίνει εξομολογητικό, βιωματικό, υποκειμενικό ή άμεσο τόνο.
  • Γ΄ ενικό/πληθυντικό: Δίνει αντικειμενικότητα, αποστασιοποίηση ή ουδετερότητα.
• Εγκλίσεις των ρημάτων:
  • Οριστική: Για βεβαιότητα, πραγματικά γεγονότα.
  • Υποτακτική / Επιθυμητική: Για επιθυμία, ευχή, προσδοκία.
  • Προστακτική: Για προτροπή, ένταση, καθοδήγηση.
• Χρόνοι των ρημάτων: Χρήση Ενεστώτα (ζωντάνια, διαχρονικότητα), Παρατατικού/Αορίστου (παρελθόν, αναπόληση).
• Λεξιλόγιο:
  • Ποιητικό, λόγιο, καθημερινό, λαϊκό, ιδιωματικό.
  • Συναισθηματικά φορτισμένες λέξεις (λέξεις που δείχνουν φόβο, χαρά, θλίψη).
• Σημεία στίξης:
  • Αποσιωπητικά (...): Υπονοούν συγκίνηση, σκέψη, αποσιώπηση.
  • Ερωτηματικά (?): Δείχνουν προβληματισμό, αγωνία, ρητορικό ερώτημα.
  • Θαυμαστικά (!): Δείχνουν έκπληξη, θαυμασμό, ένταση, ειρωνεία.
• Σχήματα λόγου (Εκφραστικά μέσα): Μεταφορές, παρομοιώσεις, προσωποποιήσεις, αντιθέσεις, υπερβολές, επαναλήψεις, εικόνες (οπτικές, ακουστικές).