Παρουσίαση/Προβολή

(9520644115) -  ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ

Περιγραφή Μαθήματος

Μια ιστοριούλα που δημιουργήθηκε με αφορμή ένα διάλογο μεταξύ μίας μητέρας και του παιδιού της:

- Μου λείπετε όλοι. Τι άλλο να γράψω; (μήνυμα που γράφει η μητέρα εκ μέρους του) Μου λείπουν όλοι! Η κυρία, οι φίλοι μου, το σχολείο!

- Τι να κάνουμε αγάπη μου αφού έτσι πρέπει.

- Αμάν! Να πηγαίνουμε όλοι κρυφά σιγά – σιγά, ένας – ένας στο σχολείο και να βρισκόμαστε!

- Δε γίνεται αυτό.

- Μαμά γιατί γελάς;

- Γράφω στην κυρία αυτά που λές.

- Και τί απάντησε η κυρία; Αχ! Κάνε να πει ναι! Κάνε να πει ναι! (να επιτρέψει δηλ. η κυρία να πηγαίνουμε κρυφά).

- Δεν μπορεί να το κάνει. Είναι παράνομο. Θα την πιάσει η αστυνομία...

{29.4, Λ.Δ.}

Και να που από τον παραπάνω διάλογο τα παιδιά δημιούργησαν μία δική τους ιστορία που έγινε e-book: 

Η ΙΣΤΟΡΙΟΥΛΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ...ΚΑΙ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΤΟΥΣ.

Τίτλος: Να πηγαίνουμε όλοι κρυφά, σιγά – σιγά, ένας – ένας στο σχολείο και να βρισκόμαστε.

Συγγραφείς: νήπια & προνήπια Τα ονόματα Κεραυνός, Πορτιέρης, Κατ Μπόι, παγωτοσοκολατένιος Μπλέιζ, Σύκο και Αστραφτερό Διαμάντι που συναντάμε στην ιστοριούλα που θα διαβάσετε είναι ψευδώνυμα των συγγραφέων που έχουν δώσει στον ίδιο τους τον εαυτό. Mια φορά και έναν καιρό σε μία όμορφη περιοχή κοντά σε ένα βουνό που είχε και μια σπηλιά, τη σπηλιά του λιονταριού, υπήρχαν δεκατέσσερις φίλοι.

Οι φίλοι αυτοί βλεπόντουσαν στο νηπιαγωγείο τις καθημερινές ημέρες. Και το νηπιαγωγείο γέμιζε από χαρούμενες φωνές, όμορφες λέξεις, όμορφες ζωγραφιές, τραγούδι και χορό και γνώσεις και με πολλή φαντασία.

Ένα απόγευμα, μετά το σχολείο, ακούστηκε ότι τα παιδιά δεν πρέπει να πάνε στο σχολείο.

«Μα τι πράγματα είναι αυτά;», σκέφτηκαν οι φίλοι. Κάθε παιδί από το σπίτι του είχε σχεδόν τις ίδιες σκέψεις : «Μα, αυτό δεν είναι σωστό!», «Δε γίνεται να κλείνουν τα σχολεία!» , «Μιλήσαμε για τα Δικαιώματα του Παιδιού στο νηπιαγωγείο μας! Τα Δικαιώματα του Παιδιού λένε ότι τα παιδία σε όλον τον κόσμο πρέπει να πηγαίνουν στο Σχολείο! Να μαθαίνουν χρήσιμα πράγματα».

Κάποια παιδάκια τσίριξαν και έκλαψαν για το άσχημο αυτό νέο. Κάποια παιδιά λυπήθηκαν που δε θα έβλεπαν την επόμενη ημέρα τους φίλους, τις φίλες, τον βατραχούλη, την κυρία τους.

Κάποια παιδιά χάρηκαν γιατί δε θα χρειαζόταν να ξυπνήσουν νωρίς το πρωί :-)

Ήρθε όμως η ώρα να κοιμηθούν. Η αγκαλίτσα της μανούλας και του μπαμπά βοήθησε ο θυμός και η λύπη να γίνουν συννεφάκι και να συναντήσουν τα αστεράκια, καθώς είχαν ξεπροβάλει στον ουρανό μαζί με το φεγγάρι.

Όχι, όχι την άλλη μέρα … δε χρειάστηκε να ξυπνήσουν νωρίς.

Δε χρειάστηκε να ντυθούν και να φάνε γρήγορα.

Τίποτα από όλα αυτά.Α! Η τσαντούλα τους;

Και η τσαντούλα τους εκεί να περιμένει…

Κάποια παιδάκια πλησίασαν την τσαντούλα τους και την πήραν αγκαλιά.

Μόλις πήραν στην αγκαλιά τους την τσάντα τους… άνοιξαν τα μικρά συρταράκια που έχουν μέσα στο εγκέφαλό τους και … ναι θυμήθηκαν.

Θυμήθηκαν όλα όσα είχαν ήδη πει για τον ιό με τις κορώνες… θυμήθηκαν για τους κανόνες υγιεινής που τους έλεγε η νηπιαγωγός τους, και σχεδόν όλα τα παιδιά τηρούσαν με μεγάλη προσοχή.

Θυμήθηκαν και … και.. θυμήθηκαν και τους επιστήμονες.

Ναι! Αυτοί ήταν που είπαν να κλείσουν και τα σχολεία.

Όπως είπε η μαμά και ο μπαμπάς: «Οι επιστήμονες έδωσαν τη συμβουλή να μείνουν τα παιδιά στο σπίτι».

Και αυτό ήταν το σωστό.

Και πέρασαν μέρες, μέρες πολλές. Και τα παιδιά μετρούσαν τις ημέρες που δεν πήγαιναν σχολείο: μία μέρα, δύο μέρες, τρεις, τέσσερις, δεκατέσσερις όσες και οι φίλοι του βατραχούλη, και εικοσιτέσσερις μέρες, και τριαντατέσσερις μέρες, και σαραντατέσσερις μέρες μακριά από τον βατραχούλη και από τους φίλους.

Ουφ! Κουράστηκαν! …Οι μέρες περνούσαν χωρίς νηπιαγωγείο!

Ένα μεσημέρι φυσούσε πολύ, πολύ δυνατά.

Τόσο δυνατά που ο αέρας σκόρπισε τη φωνή ενός φίλου τους στα σπίτια των δεκατεσσάρων φίλων:

«Μαμά! Δεν αντέχω άλλο! Θέλω να πάω στο σχολείο!».

Η μανούλα του προσπάθησε να τον καθησυχάσει λέγοντας, «Τι να κάνουμε αγάπη μου αφού έτσι πρέπει». Συνέχισε το παιδί: «Αμάν! Θέλω να πηγαίνουμε όλοι κρυφά σιγά – σιγά, ένας – ένας στο σχολείο και να βρισκόμαστε!». Ο μικρός μαθητής περίμενε η μητέρα του να μεταφέρει την επιθυμία του στη δασκάλα και καρτερούσε να ακούσει την απάντηση της δασκάλας του: «Αχ! Κάνε να πει ναι! Κάνε να πει ναι!» Να επιτρέψει δηλαδή η δασκάλα να πηγαίνει αυτός και οι φίλοι του κρυφά στο νηπιαγωγείο.

Κατάλαβε και γνώριζε βέβαια ότι αυτό ήταν παράνομο και υπήρχε ο κίνδυνος να πιάσει η αστυνομία την νηπιαγωγό.

Οι υπόλοιποι δεκατρείς φίλοι που είχαν ανοίξει τα παράθυρα, τις τζαμόπορτες και βγήκαν στα μπαλκόνια και στους κήπους των σπιτιών τους, ακούγανε με προσοχή την επιθυμία του φίλου τους.

Εκείνη την ημέρα είχε κλείσει συμφωνία ο Βοριάς της Αμυγδαλιάς με όλους τους ανέμους να μεταφέρουν τις φωνές των φίλων - συμμαθητών από γειτονιά σε γειτονιά και από σπίτι σε σπίτι.

Στην όμορφη λοιπόν περιοχή κοντά στο βουνό έγινε κάτι μαγικό. Οι αέρηδες βοήθησαν να επικοινωνήσουν οι φίλοι μεταξύ τους.

- Κεραυνέ! Μη! Μην πας σχολείο! Θα σε πιάσει η Αστυνομία!

- Πορτιέρη! Θέλω να το δοκιμάσω!

- Εγώ σου λέω να μην πας! Το σχολείο έχει κορωνοϊό.

- Μα τι λες τώρα Πορτιέρη!

- Καλά, αφού δε με ακούς! Εγώ θα στείλω μία καρδούλα στην κυρία μας!

- Πστ! Κεραυνέ με ακούς;

- Ναι, βέβαια Κατ Μπόι!

- Συμφωνώ μαζί σου! Έχω μία ιδέα!

- Για πες!

- Προτείνω να πάμε από τον πάνω δρόμο στο σχολείο ντυμένοι ως αστυνομικοί!

- Σωστά Κατ Μπόι! Καταπληκτική ιδέα!

- Άκου Κεραυνέ! Θα ειδοποιήσουμε όλους τους συμμαθητές μας! Να τους τηλεφωνήσουμε και να κλείσουμε ραντεβού στις 8 το πρωί!

- Κατ Μπόι σε αυτό θα μας βοηθήσει και ο Βοριάς με τους φίλους αέρηδες, όπως και τώρα. Εσύ τι λες;

- Ναι, σωστά! Η μαμά μου με ρώτησε αν θα μπορούσε να μπει και αυτή στο σχολείο να κάτσει μαζί μας, και εγώ της είπα ότι καλύτερη ιδέα είναι οι γονείς να κάτσουν έξω από το νηπιαγωγείο, για να μας ειδοποιήσουν αν μας έχει δει κάποιος.

- Κεραυνέ, Κατ Μπόι είμαι και εγώ εδώ! Καταπληκτική ιδέα! Πρέπει όμως να είμαστε πολύ προσεκτικοί! Θα κρυβόμαστε στο δρόμο, όταν βλέπουμε να έρχεται η αστυνομία.

- Σύκο έχεις δίκαιο!

- Παιδία, για αυτό το λόγο προτείνω να πάμε το απόγευμα, όταν αρχίζει να νυχτώνει. Επίσης, να πάρουμε όλοι μαζί μας γουοκι τοκι για να έχουμε καλή επικοινωνία.

- Σύκο ναι! Συμφωνώ! Είναι καλύτερα να πάμε το απόγευμα. Θα φαινόμαστε λιγότερο! Και αν εκείνη την ημέρα ο Βοριάς δεν μπορέσει να μας βοηθήσει όπως τώρα με τους φίλους του, ίσως είναι καλά να έχουμε μαζί μας γουοκι τοκι.

- Ααα!!!! Τον πονηρό τον Κεραυνό τι σκέφτηκε!

- Καλώς την! Τι κάνεις Αστραφτερό Διαμάντι!

- Εγώ λέω να μην πηγαίνουμε στο σχολείο και πιάσουν τη δασκάλα μας και τη βάλουν στη φυλακή!

- Μα Αστραφτερό Διαμάντι! Ξέχασα να το πω πιο πριν! Θα φοράμε μια στολή που θα μας κάνει διάφανους! Επίσης, θα αφήνει μικρές πατούσες από παιδάκια!

- Σύκο, ναι ωραία η ιδέα αυτή με τη στολή, αλλά εγώ προτείνω να πάμε κρυφά στο σπίτι της κυρίας μας και να κάνουμε εκεί μάθημα και έτσι δε θα μας βρει η αστυνομία. Θα του τηλεφωνήσω και θα πάμε όλοι μαζί να κάνουμε έκπληξη στην κυρία! - Χα! Και αν μας πιάσει η αστυνομία;

- Την ίδια ερώτηση με σένα Κεραυνέ έκανε και η μαμά μου. Σκέφτηκα λοιπόν, εκείνη τη στιγμή θα τσιρίξουμε όλοι μαζί στο αυτί του αστυνομικού και θα τρέξουμε στο σπίτι της κυρίας.

- Εγώ πάντως προτιμάω να μην πάω στο σχολείο και να μείνω στο σπίτι! - Μα παγωτοσοκολατένιε Μπλέιζ αν δε θέλεις να έρθεις, δε θα έρθεις. Εντάξει;

- Εντάξει! Ξέρεις! Παίζω ώρες ολόκληρες με τη μαμά και με τον μπαμπά και με τον αδερφό μου και μου αρέσει πολύ, πολύ, πολύ.

- Χα! Και εγώ το ίδιο παγωτοσοκολατένιε Μπλέιζ!

- Παιδιά ακούστε! Όποιο και αν είναι το σχέδιό μας, μη ξεχάσουμε να το πούμε στην κυρία και να την κρύψουμε για να μη τη βρει η αστυνομία.

- Κατ Μπόι έγινε!

- Σύμφωνος!

- Σύμφωνη!

- Σύμφωνος!

- Σύμφωνη!

- Και εγώ μαζί σας!

- Και εμείς!

- Όλοι σύμφωνοι λοιπόν! Τέλεια! Εγώ προτείνω να πάρουμε τα ποδήλατά μας και να κάνουμε μία βόλτα τώρα. Να κάνουμε και βιντεοκλήση!

- Καλή ιδέα Πορτιέρη!

- Μου λείπετε φίλοι μου! Εύχομαι να περάσει ο κορωνοϊός!

- Ναι Πορτιέρη, θα περάσει! Και μένα μου λείπουν οι φίλοι μου! - Και μένα!

- Και μένα!

- Και μένα!

- Και μένα! Ακούστηκαν δεκατέσσερα «και μένα μου λείπετε», «και μένα μου λείπετε», «και μένα μου λείπετε»

- Σας σκέφτομαι!

- Και εγώ σας σκέφτομαι!Ακούστηκαν δεκατέσσερα «και εγώ σας σκέφτομαι», «και εγώ σας σκέφτομαι», «και εγώ σας σκέφτομαι».

Ξαφνικά σταμάτησε να φυσάει. Ησυχία. Καμία φωνούλα παιδική. Τα παιδιά συνέχιζαν να μιλάνε μα ο Βοριάς έπαψε να φυσάει και να μεταφέρει τις φωνούλες των παιδιών από γειτονιά σε γειτονιά, από σπίτι σε σπίτι...

Μέσα στην απόλυτη ησυχία που επικρατούσε στην όμορφη περιοχή κοντά στο βουνό αντήχησε ξαφνικά:

- «κουαξ, κουαξ, κουαξ, κουαξ … κουάξ, κουάξ … κουαξ, κουαξ, κουαξ κουαξ, κουαξ, κουαξ … κουαξ, κουαξ … κουαξ, κουαξ… κουαξ, κουαξ, κουαξ, κουαξ … κουάξ, κουάξ … κουαξ, κουαξ, κουαξ κουαξ, κουαξ, κουαξ … κουαξ, κουαξ … κουαξ, κουαξ… κουαξ, κουαξ, κουαξ, κουαξ … κουάξ, κουάξ … κουαξ, κουαξ, κουαξ κουαξ, κουαξ, κουαξ … κουαξ, κουαξ … κουαξ, κουαξ!»

Χα! Ο Βατραχούλης των παιδιών!!

Ο αγαπημένος βατραχούλης του μίλησε με χαρά!

Οι δεκατέσσερις φίλοι άκουσαν με προσοχή όλα όσα τους έλεγε… κατάλαβαν πολύ καλά τι τους έλεγε ο αγαπημένους τους βατραχούλης, όπως και τότε στη μικρή τάξη του νηπιαγωγείου τους όταν τους μιλούσε και του μιλούσανε.

Τα παιδιά κατάλαβαν!

 

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΔΩ: ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 

οι οδηγίες πρόσβασης όπως σας έχουν δοθεί μέσω e-mail

Ημερομηνία δημιουργίας

Τετάρτη 29 Απριλίου 2020