Μάθημα : ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η ημιπληγία είναι ένα από τα συμπτώματα ενός αγγειακού εγκεφαλικού
επεισοδίου.
Με τον όρο ημιπληγία εννοούμε τη χαλαρή ή σπαστική παράλυση της
μίας πλευράς του σώματος (π.χ. δεξί χέρι, πόδι και κάποιες φορές και της
ίδιας πλευράς του προσώπου), που εκδηλώνεται στο αντίθετο ημιμόριο

από αυτό της βλάβης του εγκεφάλου. Αυτό συμβαίνει λόγω του χιασμού
των πυραμιδικών δεματίων στο ύψος του προμήκους μυελού.

Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι Α.Ε.Ε.:
1) ο ισχαιμικός και
2) ο αιμορραγικός.
Το 75-85% των Α.Ε.Ε. είναι ισχαιμικού τύπου και το 15-20% είναι αιμορραγικού τύπου.
Το ισχαιμικό Α.Ε.Ε. οφείλεται σε απόφραξη μιας αρτηρίας είτε λόγω
θρόμβωσης είτε λόγω εμβολισμού.

Η ροή του αίματος στο στενωμένο και ανώμαλο τμήμα της αρτηρίας εμποδίζεται σε τέτοιο βαθμό, ώστε το αίμα να πήξει, σχηματίζοντας
ένα θρόμβο που αποφράσσει μερικώς ή πλήρως την αρτηρία.
Απόφραξη είναι επίσης και η εγκεφαλική εμβολή

Αναλυτικά, οι προδιαθεσικοί παράγοντες για την εμφάνιση Α.Ε.Ε. είναι:
Για ισχαιμικά Α.Ε.Ε.
z Ηλικία.
z Υπέρταση.
z Υπερλιπιδαιμία.
z Σακχαρώδης διαβήτης.
z Καρδιακές βλάβες.
z Διαταραχές πήξης του αίματος.
z Κάπνισμα.
Για αιμορραγικά Α.Ε.Ε
z Υπέρταση.
z Αλκοόλ.
z Κάπνισμα.
z Ανωμαλίες στο τοίχωμα των αγγείων.
Άλλοι προδιαθεσικοί παράγοντες είναι:
z Αντισυλληπτικά χάπια.
z Χρήση απαγορευμένων ουσιών (αθλητικό ντόπινγκ ή χρήση ναρκωτικών ουσιών, ιδ. κοκαΐνης).
z Έλλειψη φυσικής δραστηριότητας.
z Παχυσαρκία.

Προειδοποιητικά συμπτώματα Α.Ε.Ε.
z Ξαφνική αδυναμία ή μούδιασμα του προσώπου, του χεριού ή του
ποδιού στη μία πλευρά του σώματος.

z Αιφνίδια μείωση ή και απώλεια της όρασης, ιδιαίτερα στο ένα μάτι.
z Απώλεια του λόγου ή προβλήματα στην ομιλία ή/και την αντίληψη.
z Ξαφνικοί, πολύ ισχυροί, πονοκέφαλοι άγνωστης ή τουλάχιστον
όχι εμφανούς αιτιολογίας.
z Ανεξήγητη ζάλη.
z Αδυναμία όρθιας στάσης ή ξαφνικές πτώσεις, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με ένα από τα προηγούμενα συμπτώματα.
z Αιφνίδια δυσκολία στην κατάποση.

Τα Α.Ε.Ε οδηγούν σε μία σειρά από προβλήματα - αναπηρίες. Τα πιο συχνά από αυτά είναι:
z Κινητικά προβλήματα.
z Νευρολογικά προβλήματα.
z Ψυχολογικά προβλήματα.

Η αντιμετώπιση των Α.Ε.Ε. μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη:
α) στην επείγουσα ή άμεση ιατρική αγωγή, η οποία έχει να κάνει κυρίως με
τη διατήρηση του ασθενούς στη ζωή, και
β) στην αποκατάσταση, η οποία στοχεύει να διορθώσει τα επακόλουθα του
Α.Ε.Ε.

Αποκατάσταση

Η ενεργητική αποκατάσταση πρέπει να αρχίζει το γρηγορότερο δυνατό.
z Εάν ο ασθενής δεν έχει αντίληψη και επικοινωνία με το περιβάλλον, η
αποκατάσταση σε αυτή τη φάση είναι παθητική, για την πρόληψη συγκάμψεων και άλλων επιπλοκών που σχετίζονται με την ακινησία (αναπνευστικά προβλήματα, καρδιακά προβλήματα, άτονα έλκη κ.λ.π.).
z Αξιολογείται ο βαθμός της ανικανότητας (κινητική, αισθητική, οπτική,
νοητική).
z Καταγράφεται καθημερινά η πρόοδος του ασθενούς.
z Ο ασθενής και η οικογένειά του εμπλέκονται στην όλη διαδικασία και
εκπαιδεύονται.
z Ο άρρωστος επιστρέφει στο σπίτι του όσο πιο γρήγορα γίνεται.
z Σχεδιάζεται η μεταφορά του ασθενούς σε νοσοκομείο αποκατάστασης,
εάν προβλέπεται μεγάλος χρόνος αποκατάστασης.

Bobath, τη μέθοδο Brunnstrom, τη μέθοδο Rood και την προσέγγιση της Ιδιοδεκτικής Νευρομυϊκής Διευκόλυνσης (PNF).  Κινητικής Επανεκπαίδευσης (Motor Re-Learning Approach)

-Bobath | Αναστολή ανώμαλου μυϊκού τόνου και διευκόλυνση φυσιολογικών προτύπων κίνησης | Παθητικός έως ημιενεργός | Καθοδηγεί τη στάση και την κίνηση μέσω χειρισμών (handling) | Παθητική → Ενεργή, εστίαση στην ποιότητα της κίνησης |
|-Brunnstrom| Χρήση φυσικών συνεργασιών (synergies) για την αποκατάσταση κίνησης σε στάδια | Ενεργός, αλλά μέσω προκαθορισμένων προτύπων | Καθοδηγεί τη μετάβαση από βασικά σε πιο σύνθετα πρότυπα | Ενεργή, με έμφαση στα κινητικά στάδια αποκατάστασης |
-Rood Χρήση αισθητικών ερεθισμάτων (ψύχος, δόνηση, πίεση) για διέγερση ή αναστολή μυών | Παθητικός ή μερικώς ενεργός | Εφαρμόζει ερεθίσματα για τροποποίηση του τόνου | Παθητική → Ενεργητική, μέσω αισθητικής διέγερσης |
-PNF (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation) | Συνδυασμός κινήσεων και αισθητικών ερεθισμάτων για διευκόλυνση της φυσιολογικής λειτουργίας | Ενεργός, συμμετέχει σε διαγώνια πρότυπα | Καθοδηγεί και αντιστέκεται στην κίνηση για βελτίωση δύναμης και συντονισμού | Ενεργητική, λειτουργική |
-Motor Relearning Approach (Carr & Shepherd) | Επανεκμάθηση λειτουργικών κινήσεων μέσω ενεργής μάθησης, ανατροφοδότησης και επίλυσης προβλημάτων | Πλήρως ενεργός, κατανοεί και διορθώνει τα λάθη του | Παρέχει ανατροφοδότηση, όχι παθητική καθοδήγηση | Ενεργητική, λειτουργική, βασισμένη στη μάθηση κινητικών δεξιοτήτων

Μυικός τόνος

Ο μυϊκός τόνος μπορεί να περιγραφεί ως η αντίσταση που γίνεται αισθητή, όταν προσπαθούμε να κινήσουμε ένα μέρος του σώματος παθητικά.
Ο φυσιολογικός μυϊκός τόνος είναι το κατάλληλο μέγεθος της αντίστασης, που επιτρέπει να εκτελείται μια κίνηση φυσιολογικά και χωρίς διακοπή.
Είναι κατά κάποιο τρόπο μια μόνιμη μικρή σύσπαση, απαραίτητη για να
εκτελεστεί η ζητούμενη κίνηση.
Όταν η αντίσταση στην παθητική κίνηση είναι πολύ μικρή ή δεν υπάρχει καθόλου και το άκρο είναι αφύσικα χαλαρό και βαρύ, τότε λέμε ότι έχει
υποτονία.
Αντίθετα, όταν η αντίσταση στην παθητική κίνηση είναι υπερβολική, τότε
έχουμε υπερτονία ή σπαστικότητα. Στην προσπάθειά μας να κινήσουμε
το άκρο του ασθενούς ενάντια στο πρότυπο της σπαστικότητας, συναντούμε υπερβολική αντίσταση και πολλές φορές η κίνηση είναι αδύνατη.

Τα συνηθισμένα πρότυπα σπαστικότητας είναι:
Άνω άκρο - Καμπτικό πρότυπο:
z Ο ώμος είναι σε προσαγωγή και έσω στροφή.
z Ο αγκώνας είναι σε κάμψη με πρηνισμό του αντιβραχίου (σε κάποιες
περιπτώσεις κυριαρχεί ο υπτιασμός).
z Ο καρπός είναι σε κάμψη και μικρή ωλένια απόκλιση.
z Τα δάχτυλα είναι σε κάμψη και προσαγωγή.
z Ο αντίχειρας είναι σε κάμψη και προσαγωγή.

Κάτω άκρο – Εκτατικό πρότυπο:
z Το ισχίο είναι σε έκταση, προσαγωγή και έσω στροφή.
z Το γόνατο είναι σε έκταση.
z Ο άκρος πόδας είναι σε πελματιαία κάμψη και ανάσπαση έσω χείλους.
z Τα δάχτυλα είναι σε κάμψη και προσαγωγή.

Τύπος βάδισης

Ο ασθενής βαδίζει με το κάτω άκρο σε έκταση ισχίου και γονάτου, καθώς και σε πελματιαία κάμψη του άκρου πόδα. Ο ασθενής αδυνατεί να κάνει φυσιολογική κάμψη στο πόδι του, για να το σηκώσει και να περπατήσει. Έτσι, προωθεί το ημιπληγικό πόδι διαγράφοντας ένα ημικύκλιο, ανυψώνοντας ελαφρά τη λεκάνη. Η βάδιση αυτού του τύπου ονομάζεται δρεπανοειδής βάδιση

Είναι η πιο συχνή από τις χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις του αρθρικού υμένα. Η αιτιολογία της είναι άγνωστη. Προ-
σβάλλει το 3% του πληθυσμού συνήθως στην τέταρτη δεκαετία. Η εμφάνισή της είναι πιο συχνή στις γυναίκες.
Πιο συχνά προσβάλλει συμμετρικά τις μικρές αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών, αλλά μπορεί να βλάψει και οποιαδήποτε άλλη άρθρωση.
Μερικές φορές μπορεί να εντοπιστεί και σε άλλα όργανα εκτός από τις αρθρώσεις, όπως το δέρμα και τα μάτια

Στο χέρι, πιο συχνά προσβάλλονται οι μετακαρπιοφαλαγγικές αρθρώσεις και οι πρώτες φαλαγγοφαλαγγικές αρθρώσεις, σε αντίθεση με την εκφυλιστική οστεοαρθρίτιδα στην οποία προσβάλλονται οι τελικές φαλαγγικές αρθρώσεις.
Τα πρώτα κλινικά ευρήματα είναι πόνος, οίδημα και δυσκαμψία, κυριως των μικρών αρθρώσεων του χεριού, 
Τα συμπτώματα είναι συμμετρικά.Στο ιστορικό του ασθενούς μπορεί να αναφέρονται αδυναμία, εύκολη κόπωση, κακοδιαθεσία. Η δυσκαμψία είναι πρωινή (μετά το ξύπνημα) και, όσο περνά η μέρα, αρχίζει να ελαττώνεται.
Πολύ συχνά υπάρχει τενοντοελυτρίτιδα των εκτεινόντων στον καρπό και των καμπτήρων τενόντων στην παλάμη. Στην ψηλάφηση θα διαπιστώσουμε πάχυνση των ελύτρων και των τενόντων και ευαισθησία στην πίεση. Εάν έχουν προσβληθεί οι μεγάλες αρθρώσεις, τότε θα έχουμε συλλογή υγρού (ύδραρθρο), περιορισμό της κίνησης και θερμότητα.

Στόχοι της θεραπευτικής αγωγής είναι:
z Η ελάττωση του πόνου στις οξείες φάσεις της νόσου.
z Η πρόληψη των παραμορφώσεων και η διατήρηση της κινητικότητας των αρθρώσεων.

η αύξηση της αερόβιας ικανότητας και κατά συνέπεια η μείωση της
αίσθησης της κόπωσης,
z η διατήρηση και η αύξηση της μυϊκής δύναμης,
z η διατήρηση και η αύξηση της κινητικότητας των αρθρώσεων.
Το πρόγραμμα των ασκήσεων για τους ασθενείς με ρευματοειδή αρθρί-
τιδα, πρέπει να περιλαμβάνει:
z ποδήλατο (στατικό ή μη),
z κολύμβηση,
z ασκήσεις σε σκάλα,
z αεροβικές ασκήσεις,
z ασκήσεις εύρους κίνησης (διατάσεις),
z ασκήσεις ενδυνάμωσης.
Τέλος, η κολύμβηση σε θερμαινόμενη πισίνα για περιορισμένα χρονικά
διαστήματα θεωρείται μια εξαιρετική άσκηση για τους ασθενείς με ρευματο-
ειδή αρθρίτιδα

Όι πρώτες βλάβες εντοπίζονται στις ιερολαγόνιες αρθρώσεις. Στη συνέχεια η νόσος επεκτείνεται προς τα πάνω στην οσφυϊκή, θωρακική και καμιά φορά στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, με αποτέλεσμα την οστεοποίηση των παρασπονδυλικών συνδέσμων. Η κατάληξη είναι η αγκύλωση της σπονδυλικής στήλης. Σπάνια η πάθηση προχωρεί και στις μεγάλες αρθρώσεις, όπως είναι τα ισχία, τα γόνατα και οι ώμοι. Αντίθετα, οι μικρές αρθρώσεις (δάχτυλα) δεν προσβάλλονται Η πάθηση προσβάλλει συνήθως άνδρες ηλικίας 15-30 ετών. Αρχίζει με ελαφρό πόνο στη μέση και τους γλουτούς, καθώς και πρωινή δυσκαμψία. Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει πόνος στις φτέρνες και γενικά
σε σημεία που καταφύονται τένοντες. Σταδιακά, τα συμπτώματα του πόνου και της δυσκαμψίας γίνονται πιο έντονα και συνεχή· μπορεί να επεκταθούν στις πλευρές και το στέρνο.Η φυσικοθεραπευτική τεχνική σε ασθενή με αγκυλοποιητική σπονδυ-
λαρθρίτιδα αποσκοπεί:
z στην καθυστέρηση της εξέλιξης της νόσου,
z στη μείωση του πόνου και της δυσκαμψίας,
z στην αύξηση της τροχιάς των αρθρώσεων,
z στη χαλάρωση των συσπασμένων μυών

στη διδασκαλία ειδικών ασκήσεων για καλύτερη αναπνευστική λειτουργία,
z στην αποφυγή και πρόληψη γενικά των συγκάμψεων,
z στη διατήρηση της δύναμης, αντοχής και προπαντός ελαστικότητας των μυώνz στη διδασκαλία ειδικών ασκήσεων για καλύτερη αναπνευστική λειτουργία,
z στην αποφυγή και πρόληψη γενικά των συγκάμψεων,
z στη διατήρηση της δύναμης, αντοχής και προπαντός ελαστικότητας των μυών.
Φυσικοθεραπευτικές Τεχνικές
z Κατά το οξύ στάδιο: TENS, υδροθεραπεία με χλιαρό νερό, κρυοθεραπεία.
z Κατά το χρόνιο στάδιο: Ηλεκτροθεραπεία, κινησιοθεραπεία, υδροθεραπεία, Laser, θερμοθεραπεία, υπέρηχα, λασποθεραπεία, μάλαξη

Όταν αυξηθεί η φυσιολογική κυρτότητα της θωρακικής μοίρας, μιλάμε για κύφωση.
Όταν αυξηθεί η φυσιολογική κυρτότητα της οσφυϊκής μοίρας μιλάμε για λόρδωση 
Με τον όρο σκολίωση εννοούμε την παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης στο πλάγιο επίπεδο . Τα κύρια χαρακτηριστικά της είναι η πλάγια κλίση της σπονδυλικής στήλης και η στροφή των σπονδύλων στο μεγαλύτερο ποσοστό

1) Λειτουργική ή μη επιδεινούμενη σκολίωση
Τα κυρτώματα δεν είναι δύσκαμπτα και διορθώνονται από τους ίδιους τους ασθενείς ή το γιατρό τους με την πλάγια κλίση του κορμού. Δεν υπάρχει στροφή των σπονδύλων.
z Ανισταθμική: εμφανίζεται κυρίως σε ανισοσκελία και εξαφανίζεται, όταν ο ασθενής κάθεται.
z Ανταλγική: εμφανίζεται σε δισκοκήλη, δισκίτιδα ή σε ό,τι άλλο προκαλεί άλγος. Όταν το αίτιο που την προκαλεί εκλείψει, τότε εξαφανίζεται και η παραμόρφωση.
z Στατική: Όφείλεται σε κακή στάση του κορμού.
z Όργανική σκολίωση.
Εδώ το κύρτωμα είναι δύσκαμπτο και δε διορθώνεται με την πλάγια κλίση του κορμού. Σχεδόν πάντα συνοδεύεται από στροφή των σπονδύλων. α) Ιδιοπαθής: Είναι η συχνότερη· όταν σήμερα μιλάμε για σκολίωση, εννο ούμε την ιδιοπαθή.
β) Συγγενής: Όφείλεται σε:
z Ημισπόνδυλο .
z Συνοστέωση σπονδύλων στη μία πλευρά 
z Παράλυση μυών στη μία πλευρά του κορμού (παραλυτική σκολίωση).

z Νευροϊνωμάτωση.
z Κατάγματα, όγκους, στραβισμό (σκολιωτικές παραμορφώσεις)

Ιδιοπαθής σκολίωση
Είναι πιο συχνή στα κορίτσια παρά στα αγόρια. Η αναλογία είναι 7:1.Τα χαρακτηριστικά της είναι η πλάγια κλίση της σπονδυλικής στήλης και η στροφή των σπονδύλων. Δημιουργείται κατά την περίοδο της σκελετικής ανάπτυξης. Διακρίνεται σε:
z Βρεφική ή νηπιακή (0-3 ετών).
z Παιδική.
z Εφηβική.
Όι στόχοι της θεραπείας είναι:
1) Η πρόληψη της εξέλιξης μιας ελαφριάς παραμόρφωσης.
2) Η διόρθωση μιας υπάρχουσας παραμόρφωσης

Αν η γωνία σκολίωσης είναι μικρότερη από 20ο , ο ασθενής υποβάλλεται σε κινησιοθεραπεία και παρακολουθείται ακτινογραφικά κάθε 4-6 μήνες. Για σκολιώσεις μεταξύ 20 ο - 40 ο εφαρμόζονται κηδεμόνες, οι οποίοι ασκούν διορθωτικές πιέσεις πάνω στη σπονδυλική στήλη. Αν όμως η σκολίωση κυμαίνεται γύρω στις 60ο -70 ο και η συντηρητική αγωγή δεν έχει αποδώσει, τότε ο ασθενής πρέπει να χειρουργείται ακόμη και εάν δεν έχει συμπληρώσει το δωδέκατο έτος ηλικίας

Όταν η φυσιολογική κυρτότητα της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης ξεπεράσει τις 40 ο , τότε ονομάζεται κύφωση που λέγεται εύκαμπτη, όταν μπορεί να διορθωθεί από τον ίδιο τον ασθενή ή το γιατρό του.

Μπορεί να οφείλεται σε:
1) Αδυναμία των ραχιαίων μυών.
2) Κακή στάση.
3) Αντιρρόπιση στην αυξημένη οσφυϊκή λόρδωση.
Η κύφωση λέγεται δύσκαμπτη, όταν δεν μπορεί να διορθωθεί από τον ίδιο τον ασθενή ή το γιατρό του. Διακρίνεται σε:
1) ομαλή κύφωση, όπως
z οστεοχονδρίτιδα (νόσος Scheuermann),
z γεροντική κύφωση,
z αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα.
2) γωνιώδη κύφωση, όπως
z φυματίωση,
z συγγενή κύφωση,
z κάταγμα.
. Εφηβική Κύφωση ή νόσος του Scheuermann
Εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας 12-16 ετών. Εντοπίζεται στη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Το αίτιό της είναι γνωστό

Όι στόχοι, λοιπόν, της φυσικοθεραπείας στις παραμορφώσεις της σπονδυλικής στήλης είναι:
z Διόρθωση και εκπαίδευση της καλής στάσης.
z Διατήρηση της διορθωμένης στάσης.
z Γενική κινητοποίηση της σπονδυλικής στήλης και γενικά όλου του σώματος.
z Διάταση των συρρικνωμένων μυών και ενδυνάμωση των αδύνατων.
z Αντιμετώπιση των προβλημάτων που συνοδεύουν τις παραμορφώσεις (πόνος κ.λ.π.)

1) Εκφυλιστικές: σπονδυλαρθρίτιδα, εκφυλιστική σπονδυλολίσθηση, αστάθεια Ό.Μ.Σ.Σ., κ.ά.
2) Τραυματικές: κατάγματα σπονδυλικής στήλης, τραυματική σπονδυλολίσθηση, κ.ά.
3) Μικροβιακές: φυματίωση, οστεομυελίτιδα, κ.ά.
4) Νεοπλασίες: πιο συχνά είναι μεταστάσεις όγκων από άλλα όργανα.
5) Συγγενείς ανωμαλίες: δισχιδής ράχη, ιεροποίηση Ό5.
Β. Παθήσεις γειτονικών οργάνων
1) Ιερολαγόνιες αρθρώσεις – λεκάνη – ισχία:
- αρθρίτιδα
- φλεγμονές
- όγκοι
2) Νεφροί – ουρητήρες:
- λίθοι
- φλεγμονές
- όγκοι
3) Ωοθήκες – μήτρα – προστάτης: - φλεγμονές - όγκοι
4) Έντερο:
- φλεγμονές
- όγκοι
5) Αορτή - Λαγόνιες αρτηρίες:
- ανεύρυσμα
- απόφραξη
6) Ψυχογενείς καταστάσεις

Έχουν ενοχοποιηθεί διάφοροι παράγοντες όσον αφορά την προδιάθεση εμφάνισης της οσφυαλγίας:
z Βαριά χειρωνακτικά επαγγέλματα.
z Άρση βάρους.
z Κραδασμοί και δονήσεις.
z Η φυσική ικανότητα και η δύναμη.
z Η οδήγηση.
z Το κάπνισμα.
z Η καθιστική ζωή.
z Η εγκυμοσύνη.
z Η κακή στάση.
z Ψυχοκοινωνικοί παράγοντες.

Συνιστώνται στον ασθενή αυστηρός κλινοστατισμός, θερμοφόρα στη μέση και φαρμακευτική αγωγή με συνδυασμό αντιφλεγμονωδών και μυοχαλαρωτικών φαρμάκων. Η καλύτερη και πιο βολική θέση, για να ξαπλώσει ο ασθενής, είναι συνήθως είτε ανάσκελα με τα γόνατα μαζεμένα και ένα μαξιλάρι κάτω από αυτά, είτε πλάγια με μαζεμένα τα γόνατα.
Η κρίση της νόσου υποχωρεί σε διαφορετικό κάθε φορά χρονικό διάστη μα. Μπορεί να υποχωρήσει σε 1 εβδομάδα, μπορεί όμως να διαρκέσει και 1-2 μήνες. Αν μετά από 7-10 μέρες ακινητοποίησης δε δούμε κάποια βελτί ωση, τότε μπορούμε να προσθέσουμε μια έλξη από τη λεκάνη (περίπου 10 κιλά). Μετά την υποχώρηση των οξέων συμπτωμάτων ο ασθενής αρχίζει φυσικοθεραπεία

Όι ασθενείς με οσφυοϊσχιαλγία εμφανίζουν στην οξεία φάση της πάθη σης μια έντονη μυϊκή σύσπαση στους μύες της μέσης. Την έντονη αυτή μυϊκή σύσπαση την ονομάζουμε μυϊκό σπασμό.

Η μείωση και τελικά η κατάργηση της φλεγμονής είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα για την πρόοδο της θεραπείας.

Η ανακούφιση από τον πόνο παραμένει να λογίζεται ως ο πιο ουσιαστικός στόχος της θεραπείας.

Βασικός στόχος κάθε φυσικοθεραπευτικού προγράμματος θα πρέπει να είναι (εκτός της μείωσης του πόνου) η επαναφορά της φυσιολογικής κινητικότητας και ελαστικότητας του ασθενούς

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η αύξηση της δύναμης αποτελεί πρωταρχικό θεραπευτικό στόχο.

Αύξηση της αντοχής

Τελικός σκοπός είναι να γίνει ο ασθενής ικανός να εκτελεί τις καθημερινές του δραστηριότητες, ανεξάρτητα και με το λιγότερο δυνατό πόνο.

Μέσα: Ηλεκτροθεραπεία, θερμοθεραπεία, μάλαξη, κινησιοθεραπεία