Ο Νεύτωνας διατύπωσε ότι όλα τα σώματα έλκονται μεταξύ τους με τη δύναμη της βαρύτητας. Η ισορροπία του ανθρώπου εξαρτάται από τη θέση του κέντρου βάρους (Κ.Β.) σε σχέση με τη γραμμή βαρύτητας και τη βάση στήριξης. Όσο μεγαλύτερη είναι η βάση στήριξης και όσο χαμηλότερα το Κ.Β., τόσο καλύτερη η σταθερότητα. Η στάση, η σωματική διάπλαση και η μεταφορά βαρών μεταβάλλουν το Κ.Β. Η ισορροπία υποστηρίζεται από μύες, συνδέσμους, την όραση, τον λαβύρινθο και τους ιδιοδεκτικούς υποδοχείς.

Το κέντρο βάρους (Κ.Β.) είναι το σημείο συγκέντρωσης της μάζας ενός σώματος και στον άνθρωπο αλλάζει ανάλογα με τη στάση ή την κίνηση. Η αλλαγή στη στάση, στη σωματική διάπλαση, στη μεταφορά βάρους ή σε συνθήκες όπως εγκυμοσύνη, μεταβάλλουν το Κ.Β.

Οι μύες και οι σύνδεσμοι βοηθούν καθοριστικά στη διατήρηση της όρθιας θέσης, ενώ κατά την κίνηση απαιτείται μεγαλύτερη μυϊκή προσπάθεια. Στην καθημερινότητα, το σώμα προσαρμόζει το Κ.Β. και τη γραμμή βαρύτητας (π.χ. ανηφόρα, κατηφόρα, μεταφορά φορτίου) ώστε να παραμένει σε ισορροπία.

Η ισορροπία στηρίζεται επίσης σε μηχανισμούς όπως:

* ο λαβύρινθος του αυτιού (αιθουσονωτιαία αντανακλαστικά),

* η όραση, που συμβάλλει στον προσανατολισμό,

* η αίσθηση της αφής,

* οι ιδιοδεκτικοί υποδοχείς (νευρομυϊκές άτρακτοι, όργανα Golgi).

Επανεκπαίδευση Ισορροπίας

*   Η ισορροπία στην όρθια στάση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως οι αρθρώσεις (κνημαστραγαλική, αστραγαλοπτερνική, ισχία), ο κορμός, οι μύες και οι σύνδεσμοι.

*   Οι μύες και οι σύνδεσμοι προστατεύουν από τραυματισμούς και υπερβολικές κινήσεις.

*   Όταν κάνουμε μια κίνηση, το σώμα προσαρμόζει τη θέση της ισορροπίας μας αυτόματα.

Αξιολόγηση Ασθενών με Προβλήματα Ισορροπίας

*   Η αξιολόγηση είναι απαραίτητη πριν από οποιαδήποτε θεραπεία. Περιλαμβάνει:

    *   Εκτίμηση του παρεγκεφαλιδικού συστήματος.

    *   Έλεγχο του μυοσκελετικού συστήματος (κινητικότητα, μυϊκή δύναμη).

    *   Έλεγχο του περιφερικού αιθουσαίου συστήματος (επιρροή στο αιθουσονωτιαίο αντανακλαστικό).

    *   Εξέταση της ηλικίας και της φυσικής κατάστασης του ασθενούς.

Ο Ρόλος της Φυσικοθεραπείας

*   Εκγύμναση των μυών (ιδιαίτερα κορμού και κάτω άκρων).

*   Διατήρηση της ελαστικότητας των συνδέσμων και των μυών (κυρίως κάτω άκρων).

*   Διατήρηση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων (ιδιαίτερα ισχίων, κνημαστραγαλικών, αστραγαλοπτερνικών).

*   Εντοπισμός και κατάργηση αιτιών που προκαλούν προβλήματα.

*   Τόνωση του ηθικού του ασθενούς.

Οι διαταραχές ισορροπίας μπορεί να προέρχονται από:

Όγκους του εγκεφάλου (οπίσθιος βόθρος, παρεγκεφαλίδα, 4η κοιλία, εγκεφαλικό στέλεχος, γεφυροπαρεγκεφαλιδική γωνία).

Παθήσεις μυϊκού συστήματος: μυοπάθειες, μυΐτιδες, μυασθένεια.

Παθήσεις νευρικού συστήματος: πολιομυελίτιδα, εγκεφαλική παράλυση, κληρονομικές αταξίες, σκλήρυνση κατά πλάκας, ημιπληγία, μυϊκές παραλύσεις (τετρακέφαλος, μέσος γλουτιαίος).

Άλλες καταστάσεις: οστεοαρθρίτιδα, διαταραχές αιμάτωσης, τραυματισμοί κάτω άκρων, μακροχρόνια κατάκλιση → οδηγούν σε χωλό βάδισμα και αστάθεια.

Ζάλη και ίλιγγος: κυρίως από διαταραχές αιθουσαίου συστήματος (αιθουσαία νευρίτιδα, καλοήθης ίλιγγος θέσης, σύνδρομο Meniere, αυχενική σπονδυλαρθροπάθεια, παροδικά ισχαιμικά επεισόδια, τραύματα, ημικρανία, αναιμία, διαβήτης κ.ά.).

Η παραπληγία  είναι μερική ή ολική παράλυση των κάτω άκρων και μέρους ή όλου του κορμού. Όταν η βλάβη εντοπίζεται στη θωρακική ή οσφυϊκή μοίρα του νωτιαίου μυελού έχουμε σπαστική παραπληγία, ενώ στις ιερές ρίζες (ιππουρίδα) εμφανίζεται χαλαρή παραπληγία. Η κλινική εικόνα εξαρτάται από το ύψος, την έκταση και το χρόνο εμφάνισης της βλάβης.Η αποκατάσταση περιλαμβάνει ασκήσεις ισορροπίας μέσα στο νερό, όπου βοηθά η άνωση, ενώ ιδιαίτερα χρήσιμη θεωρείται η ιπποθεραπεία σε παιδιά με εγκεφαλική παράλυση. Σταδιακά δίνονται ασκήσεις άνω άκρων από καθιστή θέση, πρώτα με το ένα, μετά με το άλλο και τέλος και με τα δύο μαζί. Προτιμώνται οι μύες που είναι λειτουργικοί, κυρίως ο πλατύς ραχιαίος, ο τραπεζοειδής και άλλοι μύες του κορμού και των ώμων. Ο ασθενής εκπαιδεύεται να αξιοποιεί όσους μύες διαθέτει για τη στάση και την ισορροπία του, με τις ασκήσεις να γίνονται ιδανικά μπροστά σε καθρέφτη.

Η ημιπληγία προκαλεί παράλυση του ενός ημιμορίου του σώματος (άνω και κάτω άκρο ίδιας πλευράς), συχνά μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο ή κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Οι ασθενείς έχουν σοβαρές διαταραχές ισορροπίας, μεταφέρουν το μεγαλύτερο βάρος στο υγιές άκρο και συχνά χρειάζονται κνημοποδικό κηδεμόνα. Η αποκατάσταση ξεκινά με αξιολόγηση και βασικές ασκήσεις στο κρεβάτι (αλλαγές θέσης, διατάσεις, ενδυνάμωση). Στη συνέχεια ο ασθενής εκπαιδεύεται να κάθεται σωστά, να διορθώνει τη στάση του με βοήθεια του φυσικοθεραπευτή και να παραμένει προοδευτικά περισσότερη ώρα στο αναπηρικό αμαξίδιο, ώστε να βελτιώνει την ισορροπία και την κυκλοφορία του.

Ακρωτηριασμός είναι η ιατρική αφαίρεση τμήματος άνω ή κάτω άκρου για λόγους όπως αγγειακές παθήσεις, όγκοι, τραύματα, φλεγμονές, παραμορφώσεις ή συγγενείς ανωμαλίες. Το τμήμα που μένει ονομάζεται κολόβωμα, ενώ το τεχνητό άκρο που αντικαθιστά το μέλος λέγεται πρόθεση. Σοβαρότερη διαταραχή ισορροπίας εμφανίζεται σε ακρωτηριασμό κάτω άκρου.Η φυσικοθεραπεία στοχεύει στην επανεκπαίδευση της ισορροπίας πριν και μετά την τοποθέτηση πρόθεσης, καθώς και στην εκπαίδευση βάδισης. Το πρόγραμμα προσαρμόζεται στις ανάγκες του ασθενούς, συνοδεύεται από ψυχολογική υποστήριξη και μπορεί να ξεκινήσει σε πισίνα με ειδικό εξοπλισμό.

Η βάδιση είναι αντανακλαστική, συντονισμένη κίνηση μετατόπισης του σώματος σε διάφορες επιφάνειες και δεν απαιτεί συνειδητό έλεγχο. Ο κύκλος βάδισης έχει δύο φάσεις: στήριξης (60%, με διπλή στήριξη 25%)  περιλαμβάνει:

Αναχαίτιση: από την επαφή της φτέρνας έως όταν περάσει το κέντρο βάρους από την ποδοκνημική.

Προώθηση: από εκεί μέχρι την απομάκρυνση των δακτύλων.

Η φάση αιώρησης (40%). περιλαμβάνει:

Επιτάχυνση: πρώτο μισό, με προώθηση του κορμού.

Επιβράδυνση: δεύτερο μισό, με μείωση της κίνησης.

Χαρακτηριστικό της βάδισης είναι η διπλή στήριξη (και τα δύο πόδια στο έδαφος), που τη διακρίνει από το τρέξιμο.

                    Είδος βάδισης                                                         Χαρακτηριστικά                                               

 Δρεπανωτό βάδισμα (σπαστική ημιπάρεση)      Ημικυκλική κίνηση ποδιού, πέλμα σέρνεται.                       

 Σπαστικό βάδισμα (σπαστική παραπάρεση)      Μικρά, δύσκαμπτα, «ψαλιδιστά» βήματα.                           

 Παρκινσονικό βάδισμα                                           Συρόμενα μικρά βήματα, κορμός σε κάμψη,                    

                                                                                           χωρίς αιώρηση άνω άκρων.

 Αταξικό βάδισμα                                                     Αστάθεια, ζιγκ-ζαγκ πορεία, πόδια ανοιχτά.                      

 Βάδισμα σε χορεία/δυστονία/αθέτωση             Ακούσιες στροφικές ή χορευτικές κινήσεις.                       

 Χήνειο βάδισμα (μυοπάθειες)                              Ταλαντεύσεις κορμού, οσφυϊκή λόρδωση.                            

 Καλπαστικό βάδισμα                                              Υπερβολική κάμψη ισχίου/γόνατος λόγω

                                                                                        αδυναμίας ραχιαίας κάμψης. 

 Παράλυση τετρακέφαλου                                      Ο ασθενής σκύβει, σπρώχνει γόνατο με το

                                                                                             χέρι.                  

 Παράλυση πελματιαίων καμπτήρων                    Μειωμένη στήριξη στο πάσχον πόδι, μεγάλη ραχιαία κάμψη.          |

 Παράλυση μέσου γλουτιαίου (Trendelenburg)  Πτώση λεκάνης προς υγιή πλευρά, αντισταθμίζεται με μπαστούνι.    |

 Χωλό βάδισμα                                                           Από πόνο ή ανισοσκελία (π.χ.

                                                                                         οστεοαρθρίτιδα).                   

 Υστερικό βάδισμα                                                    Θεαματικές, μη οργανικές κινήσεις, παράξενος

                                                                                         τρόπος βάδισης.    

Η βάδιση αποτελεί βασικό στόχο αποκατάστασης, καθώς η λειτουργικότητά της εξαρτάται από την ικανότητα αλλαγής κατεύθυνσης, βάδισης προς τα πίσω και στο πλάι, ανέβασμα/κατέβασμα σκάλων και λοφών, καθώς και την αυτονομία στη θέση καθίσματος και όρθιας στάσης. Η ασφαλής και αποτελεσματική βάδιση απαιτεί διατήρηση ισορροπίας, προσαρμογή σε εξωτερικές δυνάμεις και ικανότητα εκτέλεσης κινήσεων με οικονομία ενέργειας και ταχύτητα.Η επανεκπαίδευση της βάδισης πρέπει να ξεκινά από το στάδιο της ακινησίας και στοχεύει στην αύξηση μυϊκής ισχύος ποδοκνημικής, γόνατου, ισχίου και κορμού, καθώς και στην αποκατάσταση του συντονισμού κινήσεων. Η καθοδήγηση πρέπει να είναι περιορισμένη σε απαραίτητη βοήθεια, δίνοντας στον ασθενή την ευκαιρία να εντοπίζει και να διορθώνει μόνος του τα λάθη, ενισχύοντας την αυτονομία και την ασφάλεια κατά τη βάδιση.

Χαλάρωση επιστημονικά ορίζεται η κατάσταση κατά την οποία οι μύες είναι σχετικά απαλλαγμένοι από τάση.

Ενδείξεις χαλάρωσης
➤ Σε άγχος
➤ Σε αϋπνίες
➤ Σε κόπωση ή εξάντληση
➤ Σε κεφαλαλγίες του τύπου τάσης, ημικρανίας και μικτές
➤ Σε αυξημένη αρτηριακή πίεση
➤ Σε οξύ ή χρόνιο μυϊκό σπασμό
➤ Σε περιορισμό της κίνησης των αρθρώσεων λόγω συσπασμένων μυών
➤ Σε μακρά ακινητοποίηση των αρθρώσεων
➤ Σε διάφορες προεγχειρητικές και μετεγχειρητικές καταστάσεις
➤ Σε διαταραχές της ψυχολογικής κατάστασης του ασθενούς.
Στόχοι χαλάρωσης
 Ελάττωση σφύξεων
 Ελάττωση αρτηριακής πίεσης
 Ελάττωση αναπνοών
 Ελάττωση κατανάλωσης οξυγόνου
 Ελάττωση παραγωγής διοξειδίου του άνθρακος
 Ελάττωση μυϊκής τάσης
 Ελάττωση μεταβολικού ρυθμού
 Μείωση κόρης οφθαλμού
 Αύξηση της περιφερικής θερμοκρασίας
 Μείωση του άγχους
 Μείωση του πόνου
 Επίτευξη ψυχικής ηρεμίας.
 MΕΣΑ ΧΑΛΑΡΩΣΗΣ- Η αναπνοή
- Η θερμότητα
- Η μάλαξη
- Η κίνηση
- Η υδροθεραπεία.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΧΑΛΑΡΩΣΗΣ

Τεχνική Jacobson (κράμα χαλάρωσης) και Schultz.
Η τεχνική αυτή βασίζεται στην αρχή τού ότι τη μέγιστη σύσπαση ακολουθεί η μέγιστη χαλάρωση.

Τεχνική των Fair & Basmajian

Είναι πιο γρήγορη από την προηγούμενη στην πρόοδο των ασκήσεων αφορά στη σύσπαση και στη χαλάρωση και συνοδεύεται από αναπνευστικές ασκήσεις.

Τεχνική του Fink (χαλάρωση κατευθυνόμενη από το ίδιο το άτομο)
Η εφαρμογή αυτής της τεχνικής στηρίζεται στην αναγνώριση από τον ίδιο τον ασθενή της σύσπασης, ώστε να μπορεί να δίνει έμφαση στη χαλάρωση.

Τεχνική του Mitchel (χαλάρωση με την παράλληλη νεύρωση)
Η προσοχή μας σε αυτή τη μέθοδο εστιάζεται στους ανταγωνιστές μυς των συσπασμένων μυών, καθώς η σύσπασή τους θα μας δώσει χαλάρωση των συσπασμένων μυών

Τεχνική Biofeedback - Βιοανάδραση - Βιοεπανατροφοδότηση
Είναι χαλάρωση με οπτικοακουστικά ερεθίσματα. Στην τεχνική αυτή απαραίτητη είναι η χρήση ηλεκτρομυογράφου, με τον οποίο ο μπορεί ο ασθενής να ξεχωρίσει τους συσπασμένους μυς από τους χαλαρούς.

Τεχνική Kabat ή μέθοδος P.N.F. (ιδιοδεκτική μυϊκή διευκόλυνση)
Είναι μια τεχνική με ειδικές λαβές και ειδικά πρότυπα κίνησης, η οποία χρησιμοποιεί τις ασκήσεις αντίστασης πρωταγωνιστών και ανταγωνιστών μυών 

Τεχνική Yoga
Είναι μια μέθοδος χαλάρωσης που μας έρχεται από την ανατολή με βασική φιλοσοφία :
τη γνώση του σώματος και την κυριαρχία του στο σώμα.

Ο όρος διάταση χρησιμοποιείται ευρύτατα για να περιγράψει ένα σύνολο χειρισμών θεραπευτικών και μη, που έχει σαν σκοπό την επιμήκυνση των βραχυσμένων μυών και των μαλακών μορίων.
Τα φυσιολογικά άτομα χρησιμοποιούν τις διατάσεις για να πετύχουν:
 Καλύτερη μυϊκή συστολή, γιατί όσο περισσότερο διατείνονται οι μύες πριν την εκτέλεση μιας κίνησης, τόσο περισσότερες μυϊκές ίνες ενεργοποιούνται.
 Απόλυτο έλεγχο του μυϊκού συστήματος μέσα στο χώρο, γιατί η διατήρηση της ελαστικότητας των μυών έχει σαν αποτέλεσμα την καλύτερη μυϊκή συναρμογή.
 Καλύτερη κυκλοφορία σε άτομα με ελαστικούς μυς, γιατί οι διατάσεις δίνουν στους μυς της περιφέρειας την ελαστικότητα που χρειάζεται για την επιστροφή του αίματος στην καρδιά, αφού η καρδιά έχει αρκετή δύναμη για να σπρώξει το αίμα στην περιφέρεια, αλλά όχι αρκετή για την επιστροφή του.
 Αποφυγή μικροτραυματισμών, γιατί η ελαστικότητα του μυός δίνει δυνατότητα για άρτια λειτουργία σε όλη την τροχιά κίνησης της άρθρωσης.
 Σωστή όρθια στάση. Για να αποφύγει το άτομο παρεκκλίσεις της σπονδυλικής στήλης σε πρόσθιο ή πλάγιο επίπεδο, πρέπει να έχει την απαιτούμενη ελαστικότητα και δύναμη των μυών που τη συγκρατούν.
 Βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας, γιατί η ελαστικότητα των αναπνευστικών μυών επιτρέπει την επαρκή διεύρυνση της θωρακικής κοιλότητας κατά την εισπνοή.

Ενδείξεις των μυϊκών διατάσεων
➤ Όταν υπάρχει διαφορά στο μήκος των αγωνιστών και των ανταγωνιστών μυών μιας άρθρωσης.

Όταν το εύρος κίνησης μιας άρθρωσης είναι περιορισμένο λόγω αιτίας αναστρέψιμης

➤ Όταν μια άρθρωση έχει μόνιμο περιορισμό στο εύρος κίνησης, τότε πρέπει να διαταθούν και οι μύες των γειτονικών αρθρώσεων

➤ Όταν προθερμαίνονται οι αθλητές, πριν την προπόνηση

Αντενδείξεις των μυϊκών διατάσεων
 Όταν υπάρχει φλεγμονή στην άρθρωση.
 Όταν υπάρχει οστικός περιορισμός στην άρθρωση.
 Όταν υπάρχει αιμάτωμα ή τραυματισμός μαλακών μορίων της
περιοχής.
 Όταν υπάρχει πόνος κατά την κίνηση της άρθρωσης ή της διάτασης.
 Όταν υπάρχει κάταγμα που δεν έχει πορωθεί τελείως

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΣΕΩΝ

Τα βιολογικά υλικά του ανθρώπινου σώματος, που έχουν σημαντική μηχανική συμπεριφορά, δηλαδή οι σύνδεσμοι, οι αρθρικοί θύλακες, οι τένοντες, τα οστά, οι χόνδροι και οι μύες παρουσιάζουν ένα μοναδικό συνδυασμό της γλοιώδους και της ελαστικής ιδιότητας, γι’ αυτό
ονομάζονται γλοιοελαστικά. Η συμπεριφορά τους, δηλαδή, αλλάζει ανάλογα με το πόσο γρήγορα θα φορτιστούν ή θα παραμορφωθούν. Ο πιο σημαντικός παράγοντας στη μηχανική συμπεριφορά
των βιολογικών υλικών (γλοιοελαστικά) δεν είναι το φορτίο, αλλά το χρονικό διάστημα στο οποίο εφαρμόζεται ένα σταθερού μεγέθους φορτίο.
Τα βιολογικά υλικά στις φορτίσεις μεγάλης χρονικής διάρκειας παρουσιάζουν δυο φαινόμενα:
Το φαινόμενο ερπυσμού (φαινόμενο creep): είναι η συνεχιζόμενη παραμόρφωση που παρουσιάζει ένα γλοιοελαστικό υλικό με την πάροδο του χρόνου, όταν φορτιστεί με σταθερό φορτίο για μεγάλο
χρονικό διάστημα και αρχίζει στα πρώτα 20 λεπτά και ολοκληρώνεται σε 3 ώρες.

Χαλάρωση φορτίου (stress relaxation): όταν ένα γλοιοελαστικό υλικό διαταθεί και παραμείνει σε κάποιο μήκος, τότε μειώνεται σιγά-σιγά η τάση στο συγκεκριμένο μήκος μέχρι να μηδενιστεί.

Συμπέρασμα, η αντίδραση των ανθρώπινων βιολογικών υλικών (γλοιοελαστικά υλικά) στη φόρτισή τους είναι χρονοεξαρτώμενη. Επομένως, για να αυξηθεί το μήκος ενός μυός πρέπει η διάτασή του να έχει χρονική διάρκεια. Οι διατάσεις πρέπει να γίνονται σιγά-σιγά, γιατί σε αντίθετη περίπτωση ο κολλαγόνος ιστός θα αντισταθεί.

Τεχνικές των διατάσεων:
- Βαλλιστική τεχνική 

Πραγματοποιείται με επαναλαμβανόμενες, γρήγορες και δυναμικές κινήσεις του μέλους μέχρι τα όρια του εύρους κίνησης και άρθρωσης και με χαλάρωση. Γίνεται συστολή του πρωταγωνιστή μυός με σκοπό να διαταθεί ο ανταγωνιστής μυς.

Πλεονεκτήματα της βαλλιστικής διάτασης
- Γίνεται ομαδικά σε περίοδο προθέρμανσης.
- Δεν είναι βαρετή, γιατί είναι ενεργητική, δηλαδή γίνεται από τον ίδιο τον ασθενή.
- Βοηθά στην ανάπτυξη της ευκαμψίας.
Μειονεκτήματα της βαλλιστικής διάτασης
- Αμφισβητείται η ασφάλειά της, γιατί κατά την εκτέλεσή της δημιουργούνται ανεξέλεγκτες τάσεις μέσα στο μυ, που μπορεί να ξεπεράσουν τα όρια της ελαστικότητας της μυϊκής ίνας, με συνέπεια μικροτραυματισμούς και πόνο.
- Οι κολλαγόνοι ιστοί απαιτούν βαθμιαία προσαρμογή και γρήγορα δεν μπορούν να ανταποκριθούν.
- Οι βαλλιστικές κινήσεις δεν αφήνουν περιθώριο για νευρολογική προσαρμογή.
- Στατική τεχνική 

Είναι παθητική διάταση και κατά την εκτέλεσή της το μέλος τοποθετείται σχεδόν στο όριο της τροχιάς της άρθρωσης και παραμένει εκεί για αρκετό χρόνο όχι μικρότερος από 6 δευτερόλεπτα

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της στατικής διάτασης είναι η ασφάλεια, γιατί κατά την εφαρμογή της υπάρχει μικρή πιθανότητα να ξεπεραστούν τα όρια ελαστικότητας και να προκληθούν τραυματισμοί
- PNF τεχνική

Πλεονεκτήματα

- δύναμη
- ισορροπία σε μια άρθρωση
- σταθερότητα
- αυξημένος συντονισμός
- ευκολία στην παθητική κίνηση.
Όμως απαιτεί άτομα που να έχουν κάποια κινητικότητα και είναι τεχνική πιο επικίνδυνη από τη στατική διάταση.

Μέθοδοι των διατάσεων

Ενεργητική διάταση είδη
- Τεχνική «συστολή - χαλάρωση» στηρίζεται στο ότι, όταν ένας μυς εκτελέσει μια μεγίστη ισομετρική συστολή, ακολουθεί ένα σύντομο διάστημα χαλάρωσης αυτού του μυός, είναι αντανακλαστική και προέρχεται από τη διέγερση των τενόντιων οργάνων του Golgi

-Τεχνική «συστολή - χαλάρωση - συστολή» είναι ίδια με την προηγούμενη  όσον αφορά στη θέση του μυός, στο χρόνο συστολής και στη χαλάρωση, διαφέρει όμως στο ότι η διάταση του μυός γίνεται ενεργητικά από τον ασθενή στο εύρος που αποκτήθηκε χωρίς τη βοήθεια του φυσικοθεραπευτή με τη συστολή των ανταγωνιστών μυών

- Τεχνική «αμοιβαίας χαλάρωσης» στηρίζεται στο ότι, όταν ένας μυς συσπάται ισοτονικά
με μικρή αντίσταση, οι ανταγωνιστές του χαλαρώνουν.

Παθητική διάταση είναι η κίνηση, η οποία γίνεται πέρα από τα όρια της ενεργητικής κίνησης. Οι παθητικές διατάσεις χωρίζονται σε
- αυτές που γίνονται με τα χέρια του φυσικοθεραπευτή που ελέγχει

- την κατεύθυνση
- την ταχύτητα
- την ένταση
- τη διάρκεια της τάσης

- παρατεταμένες μηχανικές διατάσεις που γίνονται με τη βοήθεια κάποιας συσκευής

-με το βάρος του σώματος του ασθενούς.

Πλεονεκτήματα της αυτοδιάτασης
- Γίνεται από το ίδιο το άτομο, χωρίς τη βοήθεια κάποιου άλλου.
- Γίνεται σε οποιονδήποτε χώρο.
Μειονεκτήματα της αυτοδιάτασης
- Μερικές φορές είναι δύσκολο να απομονωθεί επακριβώς το
στοιχείο που πρέπει να διαταθεί.
- Μπορεί να γίνει με λάθος τεχνική από τον ίδιο τον ασθενή.

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΣΕΩΝ

Ο χρόνος διάτασης να είναι 15-30 δευτερόλεπτα ή και περισσότερο

Η δύναμη πρέπει να ασκείται απαλά, αργά και με ελεγχόμενο τρόπο

Η διάταση πρέπει να είναι αργή μέχρι το σημείο του περιορισμού. Το κεντρικό τμήμα του μέλους που διατείνεται πρέπει να σταθεροποιείται καλά και να κινητοποιείται το περιφερικό τμήμα.